Sandro wil zich graag even voorstellen

Ik heb er helemaal geen aandacht aan besteed op mijn blog, maar op 12 april is de eerste zoon van Verona geboren en hij is fantastisch! Ik heb hem gevraagd of hij zich ook even wil voorstellen hier en dat wilde hij gelukkig wel. Dus hier is het voorstelrondje van Sandro:

Hoi Sandro. Wie ben jij?
Ik ben de zoon van Verona en bijna 3 maanden oud. Hierboven zie je een foto van mij toen ik net 2 dagen oud was en mijn mama. Ik ben een kruising tussen een Draver en een KWPN’er en wordt waarschijnlijk rond de 1.60 als ik ben uitgegroeid. Maar dat duurt nog wel eventjes gelukkig.

Waar kom je vandaan?
Ik zat 11 maanden veilig in mama haar buik en op 12 april geboren om half 12 ’s avonds. Gelukkig was de baas er om te helpen, want mijn mama werd heel erg moe van de bevalling en die vond het erg moeilijk. Jildou was helaas te laat voor het spektakel, die moest werken. Maar die is ’s nachts nog tot 2 uur bij ons gebleven en geholpen met drinken en staan. Want dat vond ik eerst ook erg moeilijk.

  

Hier mocht ik voor het eerst met mama naar buiten. Dat was wel spannend en kon ik lekker een beetje lopen. Ook voelde ik voor het eerst stroomdraad. Dat is stom!

Hoe vind je het leven?
Het leven is fijn. Ik sta graag buiten en speel graag met Garito, hij is mijn grote vriend. Mama wil namelijk nooit spelen, maar Garito rent graag rondjes met mij en ik mag altijd tegen hem opspringen. Mijn baasjes zijn lief, maar ik vond ze eerst niet zo lief toen ze met een halster en halstertouw aan kwamen zetten. Maar ik heb toch al een aantal dingen geleerd. Ik kan al mijn voetjes optillen, kan in de trailer staan, je mag mij overal aaien en durf het halster aan. Dat meelopen vind ik alleen nog niet zo leuk.

Ook bijt ik graag in van alles en nog wat. Ik kan goed spelen met emmers en hap graag in Jildou haar kleren als ze een selfie van ons wil maken.

Maar we kunnen ook een goede selfie maken hoor ♥

Wat doe je graag op een dag? 

Slapen. Overal en altijd. Dat kan ik goed. Het liefst in de zon en helemaal plat. Zo kan ik het beste relaxen, want het veulenleven is best heftig hoor. Ik moet de hele wereld nog ontdekken en kan nu ook al gewoon gras eten. Dat is allemaal best vermoeiend en dan doe ik graag een dutje.

Ook eet ik graag gras en brokjes.

Wil je verder nog iets met ons delen?
Zie je hoe groot ik al word? Toen ik net geboren was kon ik nog onder mijn mama door lopen en nu word ik echt groot. Dat vind ik leuk, ik kan nu namelijk ook veel harder rennen en langer zonder mijn mama. Ook krijg ik donkere haren, een beetje zoals mama, maar dat betekent ook dat ik nu van die panda-ogen krijg. Dat vind Jildou niet zo mooi, maar daar kan ik ook niet aan doen.

Ben je ook nog nieuwsgierig naar Garito? Hij heeft zich hier voorgesteld.

Garito wil zich graag even voorstellen

Toen wij van de zomer op vakantie waren bij vrienden in Limburg kwamen wij weer thuis met een wel erg bijzondere souvenir. We kwamen namelijk thuis met een Spaanse Andalusiër. Ja, dat is eens wat anders dan een koelkastmagneet uit Maastricht of een Limburgse vlaai. Maar nu na een aantal weken is Garito al helemaal ingeburgerd. Tijd voor een voorstelrondje:

Hoi Garito. Wie ben jij? 
Ik ben een Andalusiër. Eén van de oudste paardenrassen ter wereld en wordt ook wel ‘het zuivere Spaanse ras’ genoemd of in het Spaans: ‘Pura Raza Española (PRE)’. Je herkent mijn ras aan onze lange manen en soepele gangen. Mensen gebruiken ons graag voor shows en ook in films zijn wij een graag geziene gast.

Waar kom je vandaan?
Ik ben geboren op de Spaanse Staatsstoeterij Yeguada de La Cartuja Hierro del Bocado. Hier ben ik opgeleid om in vierspan te rijden voor de wagen, maar ik leerde ook om onder het zadel goed te rijden. Een aantal jaren geleden verhuisde ik met mijn drie vrienden uit het vierspan naar Limburg om na een tijdje te verhuizen naar Duitsland. Hier stond ik ongeveer 2,5 jaar, maar hier vond ik het niet zo leuk. Afgelopen zomer verhuisde ik nog een keer, maar nu naar Veenhuizen. Het duurde even voordat ik het hier leuk vond, maar gelukkig sta ik niet alleen en voelt het nu wel als thuis.

Hoe oud ben je eigenlijk?
Ik ben tien jaar oud. Dus eigenlijk nog niet zo heel oud hoor.

Zou je zeggen dat je een braaf paard bent?
Soms ben ik heel braaf, maar ik heb in Duitsland wel een aantal kunstjes bedacht. Soms kan ik opeens heel hard aan het halstertouw trekken, omdat ik gewoon geen zin heb om mee te gaan. In Duitsland werkte dat altijd, maar hier in Nederland werkt dat eigenlijk niet zo goed omdat ze me hier net te slim af zijn. Daar ben ik dus maar mee gestopt. In het begin durfde in niet in de trailer, omdat ik bang was dat ik weer ergens anders heen moest. Gelukkig kom ik altijd weer terug bij Verona. Dat is mijn vriendin. Ze staat op de foto hieronder en krijgt straks in mei een baby. Spannend hé? Ze vond me in het begin niet zo lief, maar we zijn nu vrienden. Als ze weggaat ben ik altijd helemaal van streek en draai ik heel veel rondjes in mijn stal. Maar ze komt gelukkig altijd weer terug. Verder ben ik heel lief hoor. Ik sta altijd gemakkelijk stil, luister en loop niet meer zoveel weg.

Hoe vind je het rijden? 
Met de wagen rijden vind ik nog heel moeilijk. Dat gaat nog niet zo goed. Vroeger deden we dit met zijn vieren of met zijn tweeën en nu moet ik alleen de wagen trekken. Dat snap ik nog niet zo goed en vind het heel moeilijk. Hieronder zie je een foto van de eerste keer alleen voor de wagen. Ik wilde echt niet vooruit komen en Jildou hielp zelfs met het duwen van de kar. Toch snapte ik er niets van. Nu gaat het gelukkig wel iets beter, maar ik weet nog steeds niet wat ik ervan vind.

Onder zadel rijden vind ik wel erg leuk. Vorige week deden we dat voor het eerst en dat gaat goed. Jildou en ik worden denk ik wel een goed team. We hebben beide een lange pauze gehad van het rijden en hebben nog wel veel training nodig. Jildou wiebelt ook nogal en is soms bang en dan word ik ook een beetje zenuwachtig, maar ik denk dat het goed komt.

Is er nog iets dat je graag wil vertellen?
♥ Jildou noemt me Gerrit, want dat vind ze leuker dan Garito. Eigenlijk wel gek, want ik heb een hele dure Spaanse naam gekregen en dan word ik in Nederland zomaar Gerrit genoemd. Maar goed, ik luister naar beide namen eigenlijk niet.
♥ Ik ben dol op appels en appelsnoepjes. Ook kan ik heel goed schooien en mijn neus in jaszakken steken om te kijken of je misschien nog ergens snoepjes hebt verstopt voor mij.
♥ Ik houd mijn stal erg netjes. Mijn mest verstop ik zelfs onder stro. Zo zie ik er niets van. Maar ik vind vies worden wel erg leuk hoor. Ik ga zelfs graag in de modder rollen. Nu heb ik een deken op dus word ik niet heel vies, maar anders moest ik bijna elke dag gewassen worden.

Dat was mijn voorstelrondje. Nu is het weer tijd om te eten, want dat doe ik graag. Tot de volgende keer!