De eerste keer | Alleen naar de bioscoop

Alleen naar de bioscoop gaan vinden veel mensen maar vreemd en eng. Ja, daar was ik ook één van. Naar de bioscoop gaan is toch al snel een uitje waar meerdere mensen bij aanwezig zijn. Maar wat als je nu een film écht wilt zien, maar niemand wil en kan mee. Dan ga je maar gewoon alleen. Dat is dus ook wat ik afgelopen zomer deed.

Het was tijdens een weekend dat ik alleen was in Arnhem. Vriendje was het weekend bij zijn ouders en zou zondagmiddag weer terugkomen. Ik was dus zaterdagavond alleen en ik wilde dolgraag naar de nieuwste Captain America film. Omdat ik toch dolgraag die film op zaterdag wilde zien en ik wist dat ik Vriendje geen plezier deed om samen naar de film te gaan kocht ik zaterdagmiddag een kaartje. Voor mezelf. Stoer.

Ik voelde natuurlijk wel wat spanning toen ik aan de balie een kaartje wilde kopen, maar de dame keek helemaal niet gek op toen ik 1 kaartje wilde voor de film. Nadat de eerste hindernis was overwonnen ging ik nog even de stad in (dat vinden we dan weer niet gek hé. Alleen de stad in gaan). Een paar minuten voordat de film begon stapte ik de zaal binnen, ging helemaal achterin zitten en binnen no-time begon de film. In de pauze las ik gewoon een magazine en toen ik later de bioscoop uit liep voelde ik me verschrikkelijk badass! Alleen naar de film gaan is een piece of cake!

Dus is er eens een film die je echt graag wil zien, maar niemand wil met je mee? Het is niet erg of zielig of forever-alone als je in je eentje naar de film gaat. Het is hartstikke stoer. Plus, je hoeft je de snacks ook met niemand te delen. Wat houdt je nu nog tegen?

Op natuurijs ben ik gelukkig

Een koude neus, je laten meevliegen door de wind, het gekraak onder je voeten en later de vermoeidheid in je benen. Schaatsen op natuurijs vind ik fantastisch! Daarom was ik ook helemaal in mijn element toen ik twee week geleden na 3 jaar weer kon schaatsen.

De eerste ijsbaan die open was bij ons in de buurt was in Roden. Het was superdruk met allemaal kinderen en voornamelijk ook onwennig, maar ook zo ontzettend lekker.

Een dag later was ijsbaan in het dorp open en natuurlijk moest ik daar ook een aantal rondjes schaatsen. Onze ijsbaan ligt verscholen in het bos en heeft echt een perfecte grootte. Hij  is eigenlijk nog breder dan op de foto hierboven, maar ik kan me niet herinneren wanneer dat ooit open is geweest. De kwaliteit van het ijs is langs de bosrand nooit zo goed als de rest. Gelukkig is onze ijsbaan nog groot genoeg en heb ik verschillende middagen rondjes mogen rijden.

Helaas gaat het nu niet meer lukken. Het vriest dan nu af en toe nog wel eens, maar schaatsen zit er deze winter niet meer in denk ik. De schaatsen liggen nog niet op zolder (tot ergernis van moeders), maar je weet het maar nooit. Misschien mogen we toch weer. De winter kan voor mij in ieder geval niet meer stuk 🙂

Garito wil zich graag even voorstellen

Toen wij van de zomer op vakantie waren bij vrienden in Limburg kwamen wij weer thuis met een wel erg bijzondere souvenir. We kwamen namelijk thuis met een Spaanse Andalusiër. Ja, dat is eens wat anders dan een koelkastmagneet uit Maastricht of een Limburgse vlaai. Maar nu na een aantal weken is Garito al helemaal ingeburgerd. Tijd voor een voorstelrondje:

Hoi Garito. Wie ben jij? 
Ik ben een Andalusiër. Eén van de oudste paardenrassen ter wereld en wordt ook wel ‘het zuivere Spaanse ras’ genoemd of in het Spaans: ‘Pura Raza Española (PRE)’. Je herkent mijn ras aan onze lange manen en soepele gangen. Mensen gebruiken ons graag voor shows en ook in films zijn wij een graag geziene gast.

Waar kom je vandaan?
Ik ben geboren op de Spaanse Staatsstoeterij Yeguada de La Cartuja Hierro del Bocado. Hier ben ik opgeleid om in vierspan te rijden voor de wagen, maar ik leerde ook om onder het zadel goed te rijden. Een aantal jaren geleden verhuisde ik met mijn drie vrienden uit het vierspan naar Limburg om na een tijdje te verhuizen naar Duitsland. Hier stond ik ongeveer 2,5 jaar, maar hier vond ik het niet zo leuk. Afgelopen zomer verhuisde ik nog een keer, maar nu naar Veenhuizen. Het duurde even voordat ik het hier leuk vond, maar gelukkig sta ik niet alleen en voelt het nu wel als thuis.

Hoe oud ben je eigenlijk?
Ik ben tien jaar oud. Dus eigenlijk nog niet zo heel oud hoor.

Zou je zeggen dat je een braaf paard bent?
Soms ben ik heel braaf, maar ik heb in Duitsland wel een aantal kunstjes bedacht. Soms kan ik opeens heel hard aan het halstertouw trekken, omdat ik gewoon geen zin heb om mee te gaan. In Duitsland werkte dat altijd, maar hier in Nederland werkt dat eigenlijk niet zo goed omdat ze me hier net te slim af zijn. Daar ben ik dus maar mee gestopt. In het begin durfde in niet in de trailer, omdat ik bang was dat ik weer ergens anders heen moest. Gelukkig kom ik altijd weer terug bij Verona. Dat is mijn vriendin. Ze staat op de foto hieronder en krijgt straks in mei een baby. Spannend hé? Ze vond me in het begin niet zo lief, maar we zijn nu vrienden. Als ze weggaat ben ik altijd helemaal van streek en draai ik heel veel rondjes in mijn stal. Maar ze komt gelukkig altijd weer terug. Verder ben ik heel lief hoor. Ik sta altijd gemakkelijk stil, luister en loop niet meer zoveel weg.

Hoe vind je het rijden? 
Met de wagen rijden vind ik nog heel moeilijk. Dat gaat nog niet zo goed. Vroeger deden we dit met zijn vieren of met zijn tweeën en nu moet ik alleen de wagen trekken. Dat snap ik nog niet zo goed en vind het heel moeilijk. Hieronder zie je een foto van de eerste keer alleen voor de wagen. Ik wilde echt niet vooruit komen en Jildou hielp zelfs met het duwen van de kar. Toch snapte ik er niets van. Nu gaat het gelukkig wel iets beter, maar ik weet nog steeds niet wat ik ervan vind.

Onder zadel rijden vind ik wel erg leuk. Vorige week deden we dat voor het eerst en dat gaat goed. Jildou en ik worden denk ik wel een goed team. We hebben beide een lange pauze gehad van het rijden en hebben nog wel veel training nodig. Jildou wiebelt ook nogal en is soms bang en dan word ik ook een beetje zenuwachtig, maar ik denk dat het goed komt.

Is er nog iets dat je graag wil vertellen?
♥ Jildou noemt me Gerrit, want dat vind ze leuker dan Garito. Eigenlijk wel gek, want ik heb een hele dure Spaanse naam gekregen en dan word ik in Nederland zomaar Gerrit genoemd. Maar goed, ik luister naar beide namen eigenlijk niet.
♥ Ik ben dol op appels en appelsnoepjes. Ook kan ik heel goed schooien en mijn neus in jaszakken steken om te kijken of je misschien nog ergens snoepjes hebt verstopt voor mij.
♥ Ik houd mijn stal erg netjes. Mijn mest verstop ik zelfs onder stro. Zo zie ik er niets van. Maar ik vind vies worden wel erg leuk hoor. Ik ga zelfs graag in de modder rollen. Nu heb ik een deken op dus word ik niet heel vies, maar anders moest ik bijna elke dag gewassen worden.

Dat was mijn voorstelrondje. Nu is het weer tijd om te eten, want dat doe ik graag. Tot de volgende keer!

In de zoete zevende hemel bij het Festival der Zoete Verleidingen in Sleen

Hoewel het al bijna een week geleden is dat ik bij het Festival der Zoete Verleidingen in Sleen was wil ik dit toch met jullie delen. Het was zo ontzettend leuk, ik geef jullie alvast een tip voor volgend jaar!

De bedenkster van dit festival is Marjolein Kleine die geïnspireerd werd door het boek “De geur van versgebakken taart”. Dit boek vertelt het verhaal over een dorpje in Amerika waar elk jaar een taartenfestijn wordt gegeven. Dat wilde zij ook en samen met Anneke Boekee werd in 2012 het Festival der Zoete Verleidingen geboren. Dit jaar was dus de vijfde keer en ik was er samen met mijn zusje Willeke bij. Het festival waar zoetkauwers en taartenbakkers hun hart kunnen ophalen en daar ben ik het 100% mee eens.

Het festival was te vinden op een weiland naast een boerderij en stond vol met zo’n 80 kleine tenten en caravans die al hun koopwaar prachtig hadden uitgestald, zoals taartjes, cupcakes, verschillende broden, chocolade, fudge, oma’s servies, schorten, jams, fruit, koffie- en theesoorten, kookboeken en je kon zelfs likeurtjes proeven. Echt veel zoete verleidingen dus.  Plus, het was lekker weer en dan ziet de wereld er sowieso al een stukje mooier uit.

Naast je buik rond eten met taart of brownies (hier zijn alleen maar goede calorieën) kon je je ook prima vermaken met verschillende activiteiten, zoals het modelleren van klei en er waren verschillende workshops. Toen ik en Willeke de kaartjes kochten waren er helaas geen plekken meer vrij in de Barista Workshop, maar je kon ook scones bakken of een raw chocolate workshop volgen. Als je dan nóg niet genoeg had van alle taartjes en de suikerrush dan kon je ook een bezoek brengen aan het baktheather waar bijvoorbeeld Rutger van den Broek (van Heel Holland Bakt) een bakdemonstratie gaf.

Eten was toch wel bezigheid nummer één en dat deden ik en Willeke dan ook graag. Zo probeerde we English Pie met een Thaise Curry en Spinazie Feta vulling. Genoten we van verschillende soorten fudge, kochten we een doosje brownies en dronken we verschillende soorten thee. En denk je nu dat je het allemaal aan je neus voorbij moet laten gaan omdat je een glutenallergie hebt? Niet getreurd, daar hebben ze ook zeker rekening mee gehouden! 

Blije koppies! Wij vonden het heel erg gezellig, leuk en vooral ook heel erg lekker. En het kaartje kostte maar €7,50 waarbij we ook een gratis kopje koffie of thee kregen. Dat zijn hele fijne prijzen. Nu hoor ik jullie al denken: ‘Waar ligt Sleen? Dan kan ik ook naar dit prachtige festival volgend jaar!’ Nou dit leuke en gezellige festival vindt plaats in de buurt van Emmen. Informatie over de editie 2017 vind je hier.

Ik zet het dus alvast met koeienletters in de agenda voor volgend jaar! Schrijf jij het er dan ook in?

Een brief aan mijn jongere zusjes

Een brief naar je jongere zelf schrijven is vaan een item op een bucket list. Iets wat je ooit gedaan moet hebben. Die brief staat dan vol met levenslessen die je hebt geleerd door de jaren heen en jij je jongere zelf graag had willen vertellen. Maar waarom schrijven we eigenlijk geen brieven naar onze jongere broertjes of zusjes? Hoewel ze misschien toch niet willen luisteren, zij zijn toch ook een beetje je jongere zelf? Die misschien er zelfs nog van kunnen leren. 

Dus daarom schreef ik een brief aan mijn jongere zusjes. Niet aan mijn jongere zelf, maar aan de twee dames die er ook nog echt iets aan kunnen hebben. Dus vandaag een brief; niet voor de vijftienjarige Jildou, maar voor de negentienjarige Willeke en Marije.

Lieve Willeke en Marije,

Vandaag schrijf ik een brief aan jullie. Een brief waarvan ik hoop dat je hem aandachtig leest en dan bedenkt: ‘Ja hoor Jildou, leuk hoor. Ik luister lekker toch niet naar  jou’. Zie, jullie zijn echt mijn jongere zelf. Koppig en niet willen luisteren naar de grote zus. Jullie weten het namelijk altijd veel beter. Geeft niets, maar ik wil jullie vandaag toch gewoon even wat vertellen. Ik ga jullie niet vertellen dat je geen fouten mag maken en altijd de goede beslissing moet maken. Wat een fles wijn op een lege maag doet en een toets maken zonder te leren zijn ervaringen die jullie zelf moeten ondervinden. De fouten die je maakt, maken jullie zoals jullie zijn en maakt ook wie je zal worden.

Maar wat ik jullie wel wil vertellen is dat jullie nooit meer mogen zeggen dat jullie iets niet kunnen. Jullie kunnen het namelijk WEL! Ik geloof in jullie, geloof dan alsjeblieft ook in jezelf. Wees niet bang om fouten te maken, daar kun je namelijk alleen maar van leren. Zelfs als je je drie keer tegen dezelfde steen stoot. Dan zul je dat hopelijk een vierde keer niet meer doen. Wij gaan je nog steeds lief vinden hoor. 

Ook wil ik jullie graag op het hart drukken dat niet iedereen perfect is. Die collega die nooit luistert of je klasgenootje die iets verkeerds zegt; laat hen in hun waarde, want zij proberen er ook het beste van te maken. Je kunt gewoon niet vrienden zijn met iedereen. Het hoeft niet en het kan niet. Vertrouw daarom altijd op je gevoel. Voelt het voor jou niet oké, doe het dan niet. Het is jouw leven en als iemand anders je wil gaan vertellen hoe jij moet leven stuur ze dan alsjeblieft heel snel weg. 

Vertel alsjeblieft ook altijd wat je dwars zit. Je gevoelens wegstoppen en het niemand vertellen helpt niets. De bom barst uiteindelijk toch wel en dan ben je nog verder van huis. Je kunt altijd komen hoor. Ik zal altijd naar je luisteren en je grote zussenadvies geven. Die preek waar jullie altijd zo van houden, die zal ik met liefde geven. 

Wees lief tegen andere mensen en behandel ze zoals jij ook graag behandelt wil worden. Zelfs als zij jou slecht behandelen, jouw tijd komt nog wel. Wees maar niet bang. Dat is karma.

Als laatste wil ik nog vertellen: die telefoon mag heus wel iets minder belangrijk zijn. Net als al die series die jullie kijken. Wees dan alsjeblieft niet boos als ik dan een keer met jullie wil praten. Die spelletjes en series lopen echt niet weg. En als allerlaatste. Ga alsjeblieft eens vaker eten koken ♥

Dikke kus jullie grote zus

Waarom ik Sinterklaas leuker vind dan Kerst

Sinds zaterdag is hij al in het land. Met zijn zwarte pieten, cadeautjes en pepernoten (YES) heeft hij weer een heleboel mensen blij gemaakt en ook ik hoor daarbij. Sinterklaas is mijn favoriete ‘feestdag’ en ik ben blij dat het bijna vijf december is.

Ja, Sinterklaas vind ik eigenlijk leuker dan Kerst. Iets dat ik waarschijnlijk heb meegekregen vanuit huis. Daar waar sommige families helemaal uitpakken met cadeautjes onder de kerstboom en familiediners van twintig personen, doen we daar eigenlijk helemaal niet aan. Wij vieren uitgebreid Sinterklaas met een lekker etentje, cadeautjes, gedichten en surprises. We halen alles uit de kast voor dat avondje. Ik word daar altijd zo gelukkig van, zelfs gelukkiger dan Kerst.

Misschien komt het omdat Sinterklaas mijn allereerste grote mensen geheim was. Waar sommige kinderen boos worden op papa en mama, omdat ze opeens vertellen dat Sinterklaas niet bestaat, vertelde mijn ouders me een geheim. Ik heb nog twee jongere zusjes en die geloofde nog wel in Sinterklaas, dus ik mocht niets vertellen. Dat vond ik zo spannend. Dit heeft een hele grote indruk op mij gemaakt als klein meisje. Misschien komt daar mijn liefde voor de Sint vandaan. Of ben ik gewoon heel erg dol op cadeautjes?

Ik doe echt mijn best om een zo leuk mogelijk cadeautje te kopen en er een mooi gedicht bij te maken. Iets wat ik op school ook heel graag deed en altijd teleurgesteld was als anderen dat niet deden. Op de basisschool vierden we altijd Sinterklaas door lootjes te trekken. Ik weet nog dat ik zo teleurgesteld was alleen een fotolijstje te ontvangen zonder gedicht en zonder surprise, terwijl ik zoveel moeite had gedaan om een leuk cadeautje, gedicht en surprise te maken voor een ander. Een fotolijstje stond ook niet eens op mijn verlanglijstje. Dat was wel even een donkere wolk boven de liefde voor Sinterklaas, maar gelukkig was het maar op de basisschool.

Nu een aantal jaren ben ik nog steeds heel groot fan. Hoewel de gedichten vaak op het laatste moment geschreven worden en het altijd een zoektocht is om de juiste cadeautjes te vinden kan er geen feestdag tegenop. Ik kan dus niet wachten wanneer ik de stad in kan voor mijn cadeau. Daarna kruip ik in de pen voor een passend gedicht.

Geef jij de voorkeur aan Kerst of toch ook Sinterklaas?

Slovenië: Ljubljana in één dag

Op de weg naar onze tweede overnachtingsplek reden we over Ljubljana. De hoofdstad van Slovenië en dat was een hele fijne verrassing.

Ljubjlana is met ongeveer 270.000 inwoners een kleine hoofdstad, maar dat maakt helemaal niets uit. Na drie dagen in de bergen hebben gebivakkeerd, was deze stad heel goed gepland. We bezochten de stad op een zondag en ook op een zondag was er veel leven in de stad. Niet alle winkels waren open, maar dat mag de pret niet drukken.

Volgens sommigen wordt het ‘het kleine Praag’ genoemd en hoewel het alweer vijf jaar geleden is dat ik door de Praagse straten liep vond ik het best wel iets op Praag lijken. Alleen Ljubljana heeft mooier weer.

In de paar uurtjes dat we door Ljubljana liepen namen we ook een kijkje bij de burcht van Ljubljana. De burcht is bijna even oud als de stad en heeft door de jaren heen verschillende doelen gehad. Als bescherming, gevangenis en kasteel. Tegenwoordig is het ook een museum. Het is een hele klim naar boven, maar het uitzicht boven is het waard. Als je toch liever niet naar boven klimt is er ook nog een lift naar boven.

  

In de paar uurtjes dat we rond liepen kwam ik erachter dat ik deze stad toch wel heel erg leuk vind. Ik was er ook graag nog iets langer gebleven en gegeten, maar dat paste helaas niet in de planning.

Mooi excuses om nog eens heen te gaan toch?

Tip: eten bewaren in de vriezer

De vriezer. Vaak niet het eerste ding wat je gaat kopen als je op kamers gaat, terwijl dit eigenlijk echt perfect is om geld te besparen. Toen ik op kamers ging had ik eerst ook nog een vriezer, maar daar werd snel verandering in gebracht. Je kunt er zoveel dingen in bewaren waardoor je dus veel minder dingen hoeft te kopen en waarmee je geld kunt besparen. Dat is iets wat wij als studenten heel graag doen, maar andere mensen natuurlijk ook.

Ik heb een paar etenswaren op een rijtje gezet wat je nu heel goed in de vriezer kunt bewaren zodat je er veel langer plezier van hebt. Het is tenslotte zonde om al dat lekkere eten weg te gooien!

Brood
Beste uitvinding ooit! Blijft lang goed, kost weinig en je kunt het lang bewaren. Een plakje brood is ook snel ontdooid en als je een nog ingevroren broodje ’s morgens alvast smeert heb je ’s middags een heerlijk vers ontdooid broodje.

Soep en bouillon
Soep en bouillon zijn perfect om in te vriezen. Vaak maak je een grote pan soep, maar het is zonde om de rest weg te gooien en om nu de hele week soep te eten… De soep kun je gewoon in een bakje doen en om te ontdooien even het bakje onder de hete kraan houden en in een pan op heel laag vuur. Af en toe even roeren en dan heb je een lekkere kom soep.
Ook handig: vries in handige hoeveelheden in bijvoorbeeld één kom. Dan weet je meteen dat je genoeg heb voor één persoon.

Fruit
Aardbeien, bessen, mango en rood fruit kun je perfect invriezen. Citroen- en limoenpartjes zijn ook erg geschikt voor de vriezer. Appels worden wat bruin, maar kunnen wel ingevroren worden om daar na door de smoothie te gooien.

Groenten
Groenten zijn perfect om in te vriezen. Wij hebben na de zomer altijd de vriezer vol met boontjes, boerenkool, spinazie, rode kool en rode bieten.
Sla en komkommer zijn alleen niet zo geschikt voor de vriezer. Maar als je nu een grote bloemkool hebt gekocht kun je de rest lekker invriezen voor een volgende keer.
Ook handig: even blancheren. Dit betekent heel even koken in zout heet water, snel laten afkoelen onder een koude kraan, uit laten lekken en in de vriezer. Natuurlijk in de hoeveelheid die voor jou het handigst is.

Kruiden
Kruiden kun je prima invriezen, maar voor ongeveer twee maanden. Niet alle kruiden zijn geschikt. Basilicum, koriander, peterselie, munt en bieslook zijn prima. Vries niet de gehele blaadjes in, maar snij de kruiden van te voren fijn of grof voordat je ze in de vriezer doet.

Pannenkoeken
Is dat niet handig. Op elk moment van de dag pannenkoeken eten. Helemaal handig als je een grote stapel hebt gebakken, maar je ze niet allemaal op krijgt.

Vlees
Dit is eigenlijk één van de beste dingen. Er is vaak vlees in de aanbieding en dat is echt perfect voor in de vriezer. Een groot pak kip of gehakt? Snij en verdeel de juiste hoeveelheid in diepvrieszakjes en allemaal in de vriezer. Hoef jij niet elke dag naar de winkel voor vlees en dit scheelt echt in de portemonnee! Ook plakken vlees zoals ham of rosbief kun je in de vriezer bewaren.

Pastasaus
Dit is ook prima om in te vriezen. Met of zonder pasta, het kan allebei.

Smoothies
Het kan zijn vitamines een beetje verliezen, maar ook smoothies kun je prima invriezen. Zo hoef je niet elke morgen weer te klooien met de blender, maar lekker één keer de week een heleboel. Hoef je blender ook maar één keer schoon te maken 😉

Wijn
Niet om later op te drinken natuurlijk, maar ideaal om te gebruiken in het eten. Als je nauwelijks rode wijn of witte wijn drinkt is dit een goede oplossing. Je kunt het gewoon invriezen in ijsblokvormpjes en dan gebruiken in sausen. Niet verwisselen met échte ijsblokjes natuurlijk. Witte wijn door de cola is niet heel erg lekker.

Ook heel erg handig! 

– Datum op de verpakking zetten.

– Zorg dat je vriezer de juiste temperatuur heeft. -18 C° of lager is perfect. Hoe kouder, hoe langer de kwaliteit goed blijft.

– Eerst even de producten/gerechten goed laten afkoelen voordat je ze in de vriezer zet.

– Laat de bevroren producten langzaam ontdooien. Hoe sneller het ontdooit, hoe meer bacteriën er tevoorschijn komen wat niet heel bevorderlijk is voor je eten.

Waarom ik van de sauna ben gaan houden?

sauna18bron foto

De sauna. Een van de dingen die ik echt wel mis uit Finland. Het land waar er bijna meer sauna’s zijn dan mensen en waar je de sauna in de achtertuin kan vinden. De plek waar het zo heerlijk warm is, je de tijd even kan vergeten en alle spieren in je lichaam ontspannen. De sauna is ook een plek waar de bijzonderste verhalen naar boven komen.

Voor vier maanden lang kon je me er twee keer per week vinden. In ons appartementsgebouw hadden we een sauna die we op dinsdags en donderdagavond kon gebruiken. De warmte die je koude voeten ontdooien in de winterperiode en de hete stoom die aan je neusvleugels prikt. Je voelt het zweet over je rug naar beneden lopen en er is geen enkel plekje van je lichaam meer droog. Je stapt onder de koude douche die je de adem beneemt, maar je lichaam weer wakker schud. ’s Avonds als je dan op bed ligt duurt het maar heel even voordat je in een diepe slaap valt en onwijs lekker slaapt. De sauna wordt dus heel erg gemist.

De sauna was het fijnst na een intensieve les boksen of een hele koude dag. Rillend in de kleedkamer al je kleren uittrekken, maar zodra je in de sauna staat voel je de warme lucht je spieren ontspannen en merk je helemaal niet meer dat het -10 graden is buiten. En die koude douche tussendoor? Daar wen je wel aan.

De sauna zorgde ervoor dat ik heerlijk kon slapen, nauwelijks meer koude voeten had en het zorgde ervoor dat ik een stuk minder spierpijn had na het sporten. Ook wen je eraan om in je nakie rond te paraderen, want iedereen loopt in de blote kont. Helemaal niet zo ongemakkelijk meer.

Nu is het naar de sauna gaan niet zo gemakkelijk meer. Het is niet meer twee trappen naar beneden en de geur van warm hout al ruiken. Het kost me nu €16,50 om één avondje naar een spa te gaan om te genieten van de warmte en ontspannen spieren. Ooit krijg ik nog eens een echte sauna in de achtertuin. Met een dompelbad ernaast, want dat is het allerfijnst.

Droom jij ook van een sauna in de achtertuin?

Waarom ik niet graag de schoonmaakster van de nachtbus zou willen zijn?

bus_43

Er is één bus die ons na onze feestjes weer naar huis brengt. Bus 43. Die bus is misschien ook wel één van de smerigste bussen in Helsinki. Deze bus brengt namelijk de meeste uitwisselingsstudenten weer naar huis en die kunnen ‘af & toe’ hun alcohol niet binnen houden tot ze thuis zijn. Dat beland dus soms in het gangpad van de bus.

Voordat ik hier kwam had ik het nog maar één keer meegemaakt dat de inhoud van iemands maag door de alcohol omhoog kwam. Toen verhuisde ik naar Helsinki. Daar ging dat nummer sneller omhoog dan me lief was. Wat is dat toch met mensen die hun eigen grenzen niet kennen en het dan kwijt moeten in de bus.

Dat gehobbel en gewiebel zorgt ervoor dat de mensen het niet meer binnen kunnen houden. Dan moeten de schoonmaaksters weer harder aan het werk. Die zijn vast niet blij met al die uitwisselingsstudenten. Nu zijn het niet altijd uitwisselingsstudenten hoor. Twee weken geleden was het een Fin, hoewel hij heel netjes zijn handtas (!) gebruikte om zijn maaginhoud in op te vangen.

Dat scheelt weer voor de schoonmaakster. Daar hoeft ze dan weer niet hard schoon te maken. Nu is het niet altijd de inhoud van een maag wat opgeruimd moet worden. Ook McDonald’s of Hesburger maaltijdrestjes liggen wel eens op de bank met de ketchup uitgesmeerd. Plus al die dronken dropjes die in slaap vallen tegen het raam en zichzelf plus het raam onder kwijlen.

Zoals ik al zei, ik zou niet graag de schoonmaakster zijn. Op zondagmorgen de bus binnen stappen en kijken wat voor verrassing de reizigers voor je hebben achter gelaten? Daar pas ik voor. Ik wil zelfs niet eens passagier zijn, maar anders kom ik niet weer thuis. Ik moet wel dus.

Heb jij ook z’n nachtbus waarvan je liever geen schoonmaakster van zou willen zijn?