A little peek into my life #10

Hallo allemaal. Wat leuk dat jullie er nog zijn en af en toe nog eens mijn sporadische berichten lezen! Vandaag ook weer eens 1. De laatste was van februari en dat is toch al wel heel erg lang geleden. Dit jaar echt een blogdieptepunt. Ik heb wel geteld 3 keer iets geschreven in 2018. Zoals ik al zei, een dieptepunt dus. Daarnaast moest ik heel veel van mijn oude berichten verwijderen, omdat de foto’s niet meer zichtbaar waren en had ik gewoon helemaal geen zin meer in. Maar toch kriebelde het ergens. Ik vond het heel erg leuk om oude berichten terug te lezen en gewoon af en toe te schrijven. Dus bij deze weer een stukje.

Ik zal jullie eerst eens vertellen wat ik ongeveer in de maanden maart, april, mei, juni en juli heb gedaan. We zijn tenslotte alweer augustus (nu al!). In februari schreef ik dat ik de laatste werkdagen bij Fellini in Assen had. Een hele gekke gewaarwording en ik had nog niet meteen een andere baan. Daarom was ik de hele maand februari vrij en dat was gek. Ik besteedde mijn tijd vooral achter de naaimachine en ben zelfs begonnen met breien. Tussendoor was ik dus op verschillende sollicitatiegesprekken en had ik een aantal proefdagen. Uiteindelijk begon ik per 1 maart bij het Hof van Saksen. Een vakantieresort vlakbij huis.

Dit is mijn uitzicht vanaf de personeelsparkeerplaats.

Via een oud-collega kwam ik hier terecht en werk daar nu in 1 van de vijf restaurants. Ik vermaak me prima en vakantiegasten zijn hele leuke gasten. Ja, het was keihard werken de afgelopen snikhete weken in onze zwarte spijkerbroek en zwart overhemd (voor ons geen zomertenue) dus het is helemaal niet erg dat het wat minder warm is.

Foto’s van een proeverij van gerechten van een nieuwe menukaart. Zo leuk en niet geheel onbelangrijk: heel erg lekker!

Karel had de afgelopen weken wat last van zijn blaas of dat dacht ik in ieder geval dus gingen we naar de dierenarts. Hem in dat mandje krijgen was nogal een klus, maar bij de dierenarts was hij heel erg braaf. Een aantal onderzoeken, medicijnen, voer en een rib uit mijn lijf minder stonden we weer buiten. Ik heb het idee dat het weer wat beter gaat, want de dweil wordt opeens een stuk minder gebruikt. Gelukkig maar.

Samen met Willeke deed ik de basis wijncursus van de wijnstudio in Leeuwarden en haalde we beide ons certificaat. Geslaagd! Het was zo ontzettend leuk om meer over wijn te leren en ik wil nog graag meer leren.

Ook bestelde ik een doos vol met wijn bij The Taste Club. Ik vind dit een heel leuk idee. Je vult een kleine test online in en dan krijg je een box thuisgestuurd met wijnen die passen bij jouw smaakprofiel. Het is een abonnement dus je krijgt de box elke maand, maar je kunt hem ook op pauze zetten of een maand overslaan. Dat deed ik ook, want ik drink nooit 6 flessen wijn leeg in 1 maand. Dus ik krijg is september een nieuwe doos. Ik ben nu al benieuwd wat er in zit!

Deze was bijvoorbeeld echt ontzettend lekker! In mijn box zaten 3 rode en 3 witte wijnen, maar je kunt ook 6 witte en 6 rode wijnen kiezen als je dat lekkerder vindt. Maar deze rode wijn was ontzettend lekker! Lekker fruitig en niet al te zwaar. Dat lust ik wel!

Samen met Willeke en een aantal collega’s van mijn pap deden we mee aan de Axmen Challenge in Emmen. We hadden een klimklautertocht van ongeveer 8 kilometer en het was echt ontzettend leuk! Het was heerlijk weer, het zonnetje scheen, de sfeer was fantastisch, we liepen door de oude dierentuin in Emmen dus dat was ook heel erg leuk. Het allerleukste? De monkey bars zijn gelukt! Het ging niet super soepel, maar ik kwam aan de overkant zonder te plonsen. Yes!

Een afspraakje met mijn oudste vriendinnetjes. We zijn al 10 jaar vriendinnen en zaten bij elkaar op de middelbare school. Als ik daar over na ga denken voel ik me echt oud.

Het was even schrikken toen we hoorden dat de hond van de ouders van E. een beroerte had gehad. Gelukkig is ze na een paar weken weer (bijna) helemaal de oude en dat is heel erg fijn!

1 van mijn zusjes loopt stage bij een gevangenis in Veenhuizen en die had een open avond. Het was reuze interessant om zo de mogelijkheid te hebben de gevangenis in het dorp van de binnenkant te bekijken en op de binnenplaats rond te lopen. Er zijn verder geen foto’s gemaakt. Er mogen namelijk geen telefoons mee naar binnen, maar bij de uitgang kon het natuurlijk wel.

In april werd deze bonte viervoeter geboren en ik was bij de geboorte! Wat een geluk! Maandags was ik naar mijn ouders gereden om bij Verona te kijken. Mijn vader zei dat het wel eens kon gebeuren die avond en  toen ben ik snel heen en weer gereden voor een pyjama en tandenborstel en bleef ik slapen. ’s Avonds elk half uur even kijken, maar niets leek erop dat er daadwerkelijk een veulentje zou komen. Voordat ik op bed ging nog eens kijken en toen om half 2 ’s nachts de wekker maar gezet. Dus midden in de nacht het bed weer uit en (gelukkig) was de bevalling begonnen.  Met een beetje hulp van mijn vader was Karlos er snel en na anderhalf uur had hij gegeten en gedronken en kon ik weer op bed. Zo tof om dit eens mee te maken.

Dit is momenteel dus onze kudde. Vier verschillende kleurtjes. Leuk hé?

Sandro is er natuurlijk ook nog. Deze meneer is alweer bijna 1.5 jaar oud.

Met de hitte van de afgelopen weken hadden mijn plantjes het allemaal best zwaar. Ik had ze allemaal verhuisd naar het plekje met de meeste schaduw en ze hebben het allemaal overleefd. Woehoe!

Kyra kwam ook af en toe nog eens op visite.

Natuurlijk deed ik nog meer dingen de afgelopen maanden (waar geen foto’s van zijn, omdat mijn telefoon zonodig kapot moest gaan)
  • Ik en E. waren in april 5 jaar samen
  • Was er een broers en zussendag vanuit studentenvereniging Dizkartes
  • Kocht ik weer teveel stof op de stoffenbeurs in Groningen
  • Vroeg ik een wedstrijdstartpas aan en de eerste officiële wedstrijd ondertussen gereden
  • Gingen vrienden trouwen en was het een fantastische trouwerij!
  • Daarbij hoort natuurlijk ook een vrijgezellenfeest en dat was ook geweldig!
  • Hadden mijn zusjes allebei een 22 diner voor vriendinnen. Dus stond de familie in de keuken om lekkere dingen voor het diner te maken.

Nou dat was het eerst wel weer eigenlijk. Eigenlijk een beetje een bij elkaar geraapt zooitje, maar dat past wel in het straatje van deze website 🙂 Dankjewel voor het lezen en tot de volgende keer!

A little peek into my life #9

Het is me nog nooit eerder overkomen. Een hele week vrij zijn en niet omdat ik vakantie heb, maar omdat ik geen baan meer heb. Het is zo apart, want ik heb altijd gewerkt vanaf mijn 15de. Zelfs toen ik terug kwam uit Helsinki kon ik meteen weer aan de bak. Helaas nu niet zo snel. Dus deed ik lekker de hele week niets, noppes, nada. En dat is apart.

De twee vriendjes in een knuffelsessie.

Afgelopen maandag had ik opeens een paardencoaching sessie. Een tijdje geleden had iemand een oproepje geplaatst op Facebook, omdat ze proefpersonen zocht en wilde oefenen voor haar opleiding tot paardencoach. Ze woonde dichtbij en ik dacht: ‘Waarom niet. Ze kan Garito best als proefpersoon gebruiken’. Totdat het bleek dat het opeens ging om mij en niet om Garito. Het was heel apart, bijzonder en gek om mee te maken. Ik zal er later meer over vertellen.

Ik zag dit vest in een catalogus en wilde het model even onthouden. Zoiets kan ik namelijk veel goedkoper zelf maken, maar nadat ik de foto weer zag was ik zo verbaast over de foto. Deze dame is flink uit proportie gerekt.

En als ik dan veel vrij ben dan ga ik lekker naaien.

Bovenstaande jurk is mijn laatste project. Ik had deze jurk al eens eerder gemaakt, maar toen in een andere kleur en werd uiteindelijk niet zoals bedoeld was. Te kort, krap en kleine foutjes gemaakt. Dus doen we het gewoon nog een poging en deze is supergoed gelukt! En waar ik dacht weken mee bezig zou zijn, was dit binnen anderhalve dag klaar.

Dit was ook een project. Heb helaas nog geen foto van het eind resultaat, maar wel een leuk voorbeeld van verkeerd aangemeten. Voordat je iets gaat naaien teken je het patroon van het kledingstuk uit (wat bijvoorbeeld op de tafel naast mij ligt) en check je of je de juiste maat hebt gekozen. Toen ik voor het eerst dit shirt had uitgetekend ging ik het opmeten en leek het nogal krap te worden dus koos ik een maat groter. Op de stof en uiteindelijk in elkaar gezet is hij veel te groot geworden. Gelukkig is te groot altijd makkelijker aan te passen dan te klein.

Ik heb nog drie stoffen waar ik iets van kan maken. Linksboven moet een blouse worden, rechts misschien een jurkje en linksonder waarschijnlijk een jasje. Of misschien een jurk, maar in het echt is de kleur veel feller roze en ik denk dat ik er dan uit ga zien als een zuurstok.

Ik sliep een avondje bij mijn ouders en dat was heel gezellig wakker worden met mijn grote kleine liefde ♥

Ik kwam een hele oude foto tegen en moest best wel lachen. Met mijn handen in de zakken kijk ik hoe Willeke in springhouding op Moonlight zit, terwijl deze gewoon heel gemakkelijk over de hindernis draaft. Wat was die pony toch fantastisch.

Gisteren ging ik een stukje wandelen, want het weer was echt heerlijk.

En vanmiddag haalde ik de laatste losse stukken van de muur. We gaan de achterste muur een kleurtje geven, maar er zaten eerst 2 behangstroken op die lelijke stukken achter lieten. Dus nu zijn die lelijke stukken er allemaal af en klaar voor de volgende stap.

Waar ik geen foto’s van maakte:
  • Mijn moeders verjaardag met alle familie op visite.
  • Griep bij ouders, zusjes en E die iedereen voor een dag plat lag, maar mij oversloeg.
  • Privé les met Garito die er na vier dagen rust flink zin in had, maar na een kwartier stoeien echt heerlijk ging lopen.
  • Sollicitatiegesprekken, een proefdag en een mogelijke baan. Daar vertel ik meer over zodra ik ergens een handtekening heb gezet.
  • Uren en uren kijken naar Friends.

En nu is het alweer bijna weekend. Vanavond heb ik training met Garito en morgenvroeg is het weer tijd voor een bokstraining. Zaterdag en zondag is E. lekker vrij en hebben we eindelijk sinds weetikveelhoelang een héél weekend vrij. Heeft het toch nog voordelen  om geen werk te hebben. Ik wil eigenlijk het weekend gaan winkelen en uit eten, maar dat kan eigenlijk niet. Dat is dus het nadeel van geen baan hebben. Dus ga ik maar de muur schilderen denk ik.

Een heel fijn weekend voor jullie!

A Little peek into my life #8

In de afgelopen paar maanden hebben jullie de afgelopen periode niet zo heel veel van mij gehoord. Beter gezegd: helemaal niets! Ik kan niet beloven dat ik (zoals in een ver verleden) heel regelmatig weer wat van mij laat horen, maar ik heb gewoon weer zin om mijn verhaal te doen. Dus wat deed ik de afgelopen paar maanden eigenlijk? Ik was een boel aan het werk, want ik tekende in november een 32 uur contract en we kochten natuurlijk een huis. Verder maakte ik veel kilometers op de rug van Garito en probeerde ik Sandro op te voeden. Bereidt je voor op een boel foto’s van viervoeters. Er zit overigens echt geen volgorde in de foto’s. 

Wat ziet hij er stoer uit hé? Afgelopen weekend hadden we wedstrijd en mocht hij er weer op zijn best uit zien. Dus wassen, wassen en meer wassen. Ook op deze foto kun het zien, Garito heeft altijd overal wel gele poepvlekken. Hier was hij ook nog niet gewassen, maar wel al ingevlochten.

Wat een koekje wel allemaal niet kan doen. Kyra heeft dit nieuwe kunstje geleerd en ze kan het super goed. Handen omhoog en Kyra doet ook de handjes omhoog!

Comfortabele slaappositie ♥

Ik kreeg van Willeke deze hele schattige foto toegestuurd. Mislukte foto die eigenlijk toch wel heel lief is.

Selfie met Kareltje.

Ik vond deze wijn nog ergens in de collectie. Hij is zo ontzettend lekker, maar ik heb geen idee waar ik hem vandaan heb gehaald. Misschien heb ik de fles gekregen tijdens mijn stage of was het een proeffles voor het werk. Ik weet het niet meer, maar hij is echt ontzettend lekker.

Een boel foto’s voor aan de muur. Uitkiezen maarrrr. We willen in de gang graag een collectie van foto’s, maar is natuurlijk veel te moeilijk kiezen.

Eerst naaiproject van 2018. Uiteindelijk wordt het een trui.

Met Marije tijdens het Kerst diner. We hadden mijn ouders, zusjes en de ouders en broers van E. uitgenodigd. Iedereen paste om de tafel en we hebben echt heel lekker gegeten. Zo leuk om met zijn allen samen te zijn en altijd fijn als iedereen je zelfgemaakte eten lekker vindt.

Met de vriendengroep aftellen.

Met mijn twee liefdes tijdens een nieuwjaarsborrel. Ik heb de leukste zusjes ooit. En ik kon eindelijk mijn zelfgemaakte blouse aan. Ik ben denk ik nog nooit zo lang bezig geweest met een kledingstuk, maar hij is echt ontzettend goed gelukt en hij zit heel lekker! Ik ben Oudejaarsmorgen nog druk bezig geweest met de knopen aanzetten zodat ik hem ’s middags aan kon. Gelukt!

Sandro is alweer 9 maand oud en wat een boefje. Het gaat alleen niet zo goed met zijn gezondheid dus de dierenarts kwam vrijdag even op visite. We hadden hem naar de opfok gebracht om daar gewoon de hele winter lekker groot en sterk te kunnen worden, maar dat is mislukt. Hij wilde opeens niet meer zijn brokken eten, was heel lang verkouden met een dikke snotneus, werd mager en verloor zijn kunstjes. Voor de jaarwisseling hebben we hem naar huis gehaald en ondertussen gaat het gelukkig al steeds beter. Hij is dol op zijn brokken, bijt weer in alles wat los en vast zit en is weer ondeugend. De dierenarts heeft hem een vitamineshot gegeven, een poedertje tegen het hoesten en een prikje wat vastzittend slijm los moet laten komen en dan is hij hopelijk snel weer oké.

De drie musketiers ♥

En na lang zoeken vind ik nog ergens een foto van onze vroegere 3 musketiers ergens in 2007. De kwaliteit is waardeloos, maar ik vind het zo leuk. Vroeger hadden wij namelijk ook drie viervoeters met dezelfde kleuren. Helemaal links is Moonlight, mijn allereerste eigen pony. Midden is Verona en de moeder van Sandro en rechts is Indy. Dezelfde als op de foto hierboven. Leuk hé?

En toen was het zomaar de allerlaatste dag op mijn werk. Zoals ik al vertelde is het pand waar Fellini gevestigd is verkocht aan iemand anders. Het hele bedrijf stopt dus en er komt ergens halverwege februari een ander restaurant in. De laatste maand werken was ontzettend apart en je werkt echt naar het einde toe. De laatste loodjes waren zwaarder dan verwacht en gisteren hebben we dus voor het laatst gasten geholpen en bier getapt in ons restaurant. Gek gevoel hoor. Ik hoop ergens half februari, begin maart weer een andere baan te hebben, maar het is vooral allemaal heel erg apart. Ik hoef dus helemaal nooit meer bij Fellini te werken en ga al mijn leuke collega’s echt zo ontzettend missen! Maar waar de ene deur dicht gaat, opent weer ergens anders een deur toch?

Deze week heb ik dus de hele week vrij, maar morgen heb ik ergens een sollicitatiegesprek en zaterdag een meeloopdag dus ik heb goede hoop. Verder ga ik lekker sporten. Tegenwoordig sport ik ook op dinsdagmorgen in een speciale ‘vrouwenboksochtend’ en we zijn veel meer met de bokstechnieken bezig. Nu is lekker rammen op een bokszak heerlijk, maar als je dan ook nog weet hoe het precies hoort is nog veel leuker. Verder kocht ik vandaag een nieuwe witte rijbroek van Marktplaats voor maar €20,-.Daar wordt ik heel blij van. En ik ga deze week weer naar naaicursus. Ben met een jurk en trui bezig en ben heel benieuwd naar het eindresultaat. Naja en verder opeens een heleboel vrije tijd denk ik. Tijd voor Friends op Netflix dus 🙂

Fijne week verder!

Inspiratie voor ons huis

Meneer en ik vonden het er nu toch maar eens tijd voor. Een eigen plek voor ons tweeën. Het is was echt ontzettend gezellig bij mijn ouders, maar met bijna vijf jaar verkering vonden we het nog steeds heel leuk samen en hebben we dan toch maar zelf een huis gevonden. We hebben al anderhalf jaar proefgedraaid op mijn studentenkamer in Leeuwarden en ook in Arnhem hebben we een half jaar samen in een huis gewoond en dat ging hartstikke goed.

Ondertussen wonen alweer bijna 3 maanden in ons eigen paleis en dan heb je een huis, er moeten natuurlijk ook spullen in staan. Gelukkig konden we wat meubilair van de vorige eigenaren overnemen, kreeg ik een kast van de buurvrouw en konden we een eettafel en 6 stoelen voor een prikkie krijgen. Leeg is ons huis dus niet, maar het heeft wel veel witte muren, oogt soms donker en toch nog niet helemaal ons. Dat is ook lastig, want onze smaken komen niet helemaal overeen. Wat ik nu echt mooi vind? Vandaag laat ik jullie wat dingen zien die dolgraag zou willen.

Ik hou wel van een beetje kleur en zou zo graag een gele muur in huis hebben. Ik vind dat echt prachtig (op foto’s dan, want heb het eigenlijk nog nooit in het echt gezien). Ook die blauwe kleur met de tekens op de eerste foto vind ik heel tof. Helaas heb ik Meneer nog niet helemaal kunnen overhalen als het gaat over een gele muur.

Dit is een beetje vals spelen, want in ons huis kunnen helemaal geen ensuite deuren. Maar kijk dan eens. Echt, ik wilde dat dit had gepast in ons huis. Ik vind dit zo fantastisch! Misschien moeten we maar weer verhuizen.

Nummer 6 vond Meneer ook wel leuk (wat ik niet had verwacht) dus dat moet ik snel maken. Dit is misschien typisch iets voor paardenmeisjes, maar ik vind zo’n klein detail heel tof. De ronde eettafel is net even anders dan een vierkante of rechthoekige tafel en misschien wil ik wel zo eentje als we ooit een andere tafel willen. De houtstructuur vind ik ook heel erg mooi. En het bureau met gekke handvatten is toch ook tof?

Kleurrijke muren dus. Ja, ik vind een witte muur prachtig, maar een beetje kleur geeft toch dat beetje extra? Groen vind ik een hele mooie rustige kleur, maar ook de vakken kleur geven een heel speels effect. Misschien kan een muur in de slaapkamer groen.

Of zo’n mooi groot raam met veel planten ervoor wat net lijkt alsof je buiten bent (met veel fantasie). Helaas hebben wij niet zo’n groot raam, maar zoveel planten bij elkaar vind ik wel heel erg leuk. Nummer 14 vind ik ook heel erg tof. Wel zou ik hem dan graag zelf ontwerpen met teksten die bij ons passen en zou heel mooi in onze hal passen. En dan een gekleurde binnenkant van keukenkastjes. Leuk toch?

1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14 & 15

Maar zoals ik al zei liggen onze smaken niet helemaal op één lijn en kan ik niet helemaal losgaan. Geven en nemen noemen ze dat toch? Komt die gele muur er misschien toch 🙂

I’ll keep you posted!

A little peek into my life #7

Ik ben weer onder een steen vandaan gekomen hoor. Wat is 2017 een slecht blogjaar voor mij. Ik heb in totaal nog maar 13 verhalen geschreven in 2017 en het jaar is al over de helft. De prijs voor de slechtste blogger mag naar mij, dat is wel duidelijk dus 🙂 Maar deze week kriebelde het weer. Dus klom ik weer in mijn toetsenbord en vandaag laat ik zien wat ik de afgelopen periode allemaal deed.

Food Unplugged

Vrijdag 23 juni was het tijd voor Food Unplugged. Vorig jaar besteedde ik daar een heleboel tijd aan, omdat het voor mijn stage was. Nu was ik er als gast en ik vond het echt ontzettend leuk, gezellig, fantastisch en cool. Ja, ik ben enthousiast.

Food Unplugged is een foodfestival voor foodprofessionals en eigenlijk is het gewoon een heel stoer netwerk evenement dat volledig draait om eten en drinken. Yes please! Vooral het diner is fantastisch. Creative Chef Jasper Udink ten Cate maakte met behulp van een groot team een diner van alle streekproducten die de gasten overdag meenamen. Dat vind ik gewoon echt heel tof. Verder was Jort Althuizen er met bokjes (die zie je hierboven op de foto), Arne Ramak met visjes en Sweet Love Addiction met cheesecake van rode biet, venkel en citroen. Lekker man!

Geroosterde mais, uien, pompoen en zoete aardappel. Allemaal bereidt tussen de kolen.

En dit jaar konden we ook lekker meedoen met de workshops. Dus gingen we ons eigen zeewierpasta maken met Olijck en Sexy Veggies bereiden met Naresh Ramdjas. Ook staat er nog een bakje met kaas in de kelder wat brie gaat worden (als het goed is). Gemaakt met Christian Weij.

En ik maakte kennis met een heel lekker drankje! De eerste Nederlandse Vermouth, namelijk Willem’s Wermoed.

Garito en Sandro

Ik zat weer heel wat uren in het zadel. Het gaat steeds beter met mij en Garito en dat maakt het rijden ook steeds leuker. In de maand juni deden wij mee aan een betaversie videocoaching en dat hield in dat ik een aantal video’s opstuurde naar Noor en zij ons rijtechnisch hielp. Les op afstand dus eigenlijk en dat was fijn, want ik vind haar heel fijn lesgeven maar ze woont in Vierhouten. Voor mij ver weg dus.

En we rijden natuurlijk ook gewoon in de regen. Met een regenjas die me heel veel spierballen geeft.

En Sandro is alweer bijna 3 maanden oud. Meneer wordt steeds groter en krijgt steeds een donkerder kleurtje. Het is gewoon zo’n fantastisch leuk en lief veulentje ♥ Zaterdag stelde hij zichzelf even voor.

En verder:

Vorige week was weer het TT Festival in Assen. Tijd voor de kermis dus. Samen met 3 collega’s deden we nog een rondje over de kermis en gingen we in deze hele leuke en grappige achtbaan en aten we poffertjes. Zaterdagavond ging ik zelf nog even de stad in na mijn werk en het was weer gezellig druk.

Met the family gingen we naar het Wildlands in Emmen en sloten we de dag af met een lekkere dikke hamburger.

Kijk hoeveel bloemen er aan mijn courgetteplant zitten. Er zit helaas nog maar weinig vrucht aan, maar wel veel bloem in ieder geval.

Ik kocht voor de thaiboksen trainingen eindelijk een paar eigen bokshandschoenen en die moesten natuurlijk ook even op de foto.

Met E. ging ik voor zijn verjaardag uit eten bij ’t Feithuis in Groningen en daar aten we de lekkerste aspergesoep ooit! Wat een leuke plek en wat een heerlijk eten!

Maar ook op mijn eigen werk bij Fellini is het erg lekker! Ik ben dol op zalm en dan al helemaal gelukkig als we dat als personeelseten krijgen.

Fellini is ook de plek waar ik dit weekend weer wat uurtjes heb doorgebracht en volgende week ook weer mag rondhuppelen. Verder is het ook weer tijd voor de Zwem4daagse (ik ga voor nummer 17) en we hebben volgende week weer een menwedstrijd waar het één en ander voor geregeld moet worden en ik hoop dat het minder gaat regenen.

Gaan jullie nog iets leuks doen volgende week?

Opeens ben ik weer een paardenmeisje

Paardensnoepjes in elke jaszak, verdwaalde stro in mijn sokken, blaren en extra eelt op mijn handen, een lege portemonnee en opeens allemaal paardenfoto’s op mijn Instagram account. Het paardenmeisje in mij is weer wakker geworden en ik vind het heerlijk.

Wel heb ik mijzelf behoorlijk verrast en mijn ouders kijken waarschijnlijk nog gekker op. Ik wist dat de liefde nooit helemaal bekoeld was, want mijn hart ging altijd nog wat sneller kloppen bij het zien van paarden. Maar dat de liefde in zulke hevigheid terug zou komen had ik niet verwacht. Blijkbaar kruipt het bloed waar het niet gaan kan en dat allemaal dankzij 1 Spaanse viervoeter.

Nu stroomt mijn hoofd over van ideeën. Ik wil oefenen, beter worden, ik rij af en toe zelfs een wedstrijdje en mijn wishlist wordt met de week langer. Ik wil een trailerrijbewijs, van die prachtige leren rijlaarzen en een nieuw zadel zou ik ook fijn vinden. Daarbij is het ook meteen handig dat ik de staatsloterij eens ga winnen, want die paardensport is belachelijk duur.

Nadat ik dus na een aantal jaar weer frequent in het zadel zit kan ik zeggen: ik kan nog steeds gewoon echt niet paardrijden. Waar ik vroeger dacht dat ik het allemaal aardig kon weet ik nu gewoon: ik bak er niets van! Dat geeft niets, want je bent nooit uitgeleerd. Maar ik kom er nu ook achter dat alles wat fout gaat eigenlijk mijn schuld is en niet zozeer die van Garito. Ik zenuwachtig? Garito denkt ook dat hij zenuwachtig moet zijn. Wiebelt hij? Ik hou hem niet in balans. Maken we er een potje van? Dan is het 99% van de tijd gewoon mijn schuld. Maar Garito ziet ook graag kabouters en test mij af en toe flink uit. Als er dan iets fout gaat is het dus eigenlijk zijn schuld. Vandaar die 1%.

Dat er dan één viervoeter is die mij weer zo de paardenwereld in gooit en die uren in het zadel vind ik heerlijk. Ik ben weer een paardenmeisje en het is fantastisch!

De eerste keer | Alleen naar de bioscoop

Alleen naar de bioscoop gaan vinden veel mensen maar vreemd en eng. Ja, daar was ik ook één van. Naar de bioscoop gaan is toch al snel een uitje waar meerdere mensen bij aanwezig zijn. Maar wat als je nu een film écht wilt zien, maar niemand wil en kan mee. Dan ga je maar gewoon alleen. Dat is dus ook wat ik afgelopen zomer deed.

Het was tijdens een weekend dat ik alleen was in Arnhem. Vriendje was het weekend bij zijn ouders en zou zondagmiddag weer terugkomen. Ik was dus zaterdagavond alleen en ik wilde dolgraag naar de nieuwste Captain America film. Omdat ik toch dolgraag die film op zaterdag wilde zien en ik wist dat ik Vriendje geen plezier deed om samen naar de film te gaan kocht ik zaterdagmiddag een kaartje. Voor mezelf. Stoer.

Ik voelde natuurlijk wel wat spanning toen ik aan de balie een kaartje wilde kopen, maar de dame keek helemaal niet gek op toen ik 1 kaartje wilde voor de film. Nadat de eerste hindernis was overwonnen ging ik nog even de stad in (dat vinden we dan weer niet gek hé. Alleen de stad in gaan). Een paar minuten voordat de film begon stapte ik de zaal binnen, ging helemaal achterin zitten en binnen no-time begon de film. In de pauze las ik gewoon een magazine en toen ik later de bioscoop uit liep voelde ik me verschrikkelijk badass! Alleen naar de film gaan is een piece of cake!

Dus is er eens een film die je echt graag wil zien, maar niemand wil met je mee? Het is niet erg of zielig of forever-alone als je in je eentje naar de film gaat. Het is hartstikke stoer. Plus, je hoeft je de snacks ook met niemand te delen. Wat houdt je nu nog tegen?

Een brief aan mijn jongere zusjes

Een brief naar je jongere zelf schrijven is vaan een item op een bucket list. Iets wat je ooit gedaan moet hebben. Die brief staat dan vol met levenslessen die je hebt geleerd door de jaren heen en jij je jongere zelf graag had willen vertellen. Maar waarom schrijven we eigenlijk geen brieven naar onze jongere broertjes of zusjes? Hoewel ze misschien toch niet willen luisteren, zij zijn toch ook een beetje je jongere zelf? Die misschien er zelfs nog van kunnen leren. 

Dus daarom schreef ik een brief aan mijn jongere zusjes. Niet aan mijn jongere zelf, maar aan de twee dames die er ook nog echt iets aan kunnen hebben. Dus vandaag een brief; niet voor de vijftienjarige Jildou, maar voor de negentienjarige Willeke en Marije.

Lieve Willeke en Marije,

Vandaag schrijf ik een brief aan jullie. Een brief waarvan ik hoop dat je hem aandachtig leest en dan bedenkt: ‘Ja hoor Jildou, leuk hoor. Ik luister lekker toch niet naar  jou’. Zie, jullie zijn echt mijn jongere zelf. Koppig en niet willen luisteren naar de grote zus. Jullie weten het namelijk altijd veel beter. Geeft niets, maar ik wil jullie vandaag toch gewoon even wat vertellen. Ik ga jullie niet vertellen dat je geen fouten mag maken en altijd de goede beslissing moet maken. Wat een fles wijn op een lege maag doet en een toets maken zonder te leren zijn ervaringen die jullie zelf moeten ondervinden. De fouten die je maakt, maken jullie zoals jullie zijn en maakt ook wie je zal worden.

Maar wat ik jullie wel wil vertellen is dat jullie nooit meer mogen zeggen dat jullie iets niet kunnen. Jullie kunnen het namelijk WEL! Ik geloof in jullie, geloof dan alsjeblieft ook in jezelf. Wees niet bang om fouten te maken, daar kun je namelijk alleen maar van leren. Zelfs als je je drie keer tegen dezelfde steen stoot. Dan zul je dat hopelijk een vierde keer niet meer doen. Wij gaan je nog steeds lief vinden hoor. 

Ook wil ik jullie graag op het hart drukken dat niet iedereen perfect is. Die collega die nooit luistert of je klasgenootje die iets verkeerds zegt; laat hen in hun waarde, want zij proberen er ook het beste van te maken. Je kunt gewoon niet vrienden zijn met iedereen. Het hoeft niet en het kan niet. Vertrouw daarom altijd op je gevoel. Voelt het voor jou niet oké, doe het dan niet. Het is jouw leven en als iemand anders je wil gaan vertellen hoe jij moet leven stuur ze dan alsjeblieft heel snel weg. 

Vertel alsjeblieft ook altijd wat je dwars zit. Je gevoelens wegstoppen en het niemand vertellen helpt niets. De bom barst uiteindelijk toch wel en dan ben je nog verder van huis. Je kunt altijd komen hoor. Ik zal altijd naar je luisteren en je grote zussenadvies geven. Die preek waar jullie altijd zo van houden, die zal ik met liefde geven. 

Wees lief tegen andere mensen en behandel ze zoals jij ook graag behandelt wil worden. Zelfs als zij jou slecht behandelen, jouw tijd komt nog wel. Wees maar niet bang. Dat is karma.

Als laatste wil ik nog vertellen: die telefoon mag heus wel iets minder belangrijk zijn. Net als al die series die jullie kijken. Wees dan alsjeblieft niet boos als ik dan een keer met jullie wil praten. Die spelletjes en series lopen echt niet weg. En als allerlaatste. Ga alsjeblieft eens vaker eten koken ♥

Dikke kus jullie grote zus

Wat leerde ik van mijn eerste 2,5 maand in Helsinki?

Over precies twee maanden zit ik in het vliegtuig naar huis. Iets waar ik liever nog niet aan denk, want ik vind het veel te leuk hier. Maar als ik nog twee maanden heb betekent dat ik het meeste al gehad heb. Annebelle, een dame die in precies hetzelfde schuitje zit alleen dan in Zweden schreef vorige week over haar leermomenten. Toen ging ik daar zelf ook over nadenken en kwam tot de conclusie dat er in de eerste 2,5 maand al behoorlijk wat leermomentjes zaten. Vandaag deel ik een paar van deze leermomentjes met jullie.

♥ Vrienden maak je heel erg snel
Iets waar ik in het begin nogal bang voor was dat het niet zou gebeuren, maar heel snel veranderde. Vrienden maak je op uitwisseling heel snel. Ik ben onwijs gelukkig met twee toffe huisgenoten en er zijn genoeg mensen die ik in mijn koffer wil stoppen om mee naar huis te nemen. Zij maken de tijd hier gewoon nog veel leuker en dat ze zo dichtbij wonen is ook zeker heel erg fijn.

♥ Heimwee hebben is niet erg
Het is helemaal niet erg om thuis te missen of om gewoon Nederland te missen. Het gevoel van heimwee en gewoon even lekker willen huilen hoort er allemaal bij. Ik waardeer Nederland nu een stuk meer, (vergeleken met andere landen moeten we gelukkig zijn met Nederland) maar ik leerde ook dat ik gewoon op mezelf was aangewezen en ik niet zomaar naar huis kon.

♥ Mijn reisdrang is groter geworden
Voordat ik aan dit avontuur begon had ik niet een hele grote drang om onwijs veel van de wereld te zien. Maar met een heleboel nieuwe vrienden is de lijst met landen die ik moet zien een stuk groter geworden. De drang om te reizen is groter geworden en het gevoel dat de wereld veel groter is ook. Hongarije, Rusland, Peru en Puerto Rico staan zeker hoog op mijn lijstje, maar dat is niet het enige. Ik wil nog veel meer van de wereld zien!

♥ Helsinki voelt als mijn tweede thuis
Ik had niet verwacht dat ik me zo snel en gemakkelijk thuis zou voelen, maar het is wel gebeurd. De straten van Helsinki voelen zo vertrouwd en ik kan eigenlijk niet geloven dat ik over twee maanden niet meer in de trein zit naar school of de nachtbus terug naar huis neem.

Verder heb ik geleerd dat er heel veel Fransen op uitwisseling gaan, als je niet uit Amsterdam komt ben je niet echt interessant, een Nederlander die geen wiet rookt is al helemaal niet interessant, de Finse reclame in Spotify nog vervelender is dan de Nederlandse, er komt een gevecht met een te strakke spijkerbroek, geen stofzuiger hebben is stom, spinnen bestaan niet in Finland, sneeuw kan op hele onverwachte momenten tevoorschijn komen en andere culturen hebben onwijs lekkere gerechten.

Ik ben klaar voor de volgende leermomenten!

Waarom ik van spelletjes ben gaan houden?

Het is zondagmorgen. We hebben net ons gezamenlijke ontbijt in ons buikje en de doos komt op tafel. De doos die elke zondagmorgen weer tevoorschijn komt. Iets waar ik eigenlijk nooit echt gelukkig van werd. De ene zondag was hij gevuld met dobbelstenen en pionnen, de andere keer was het tijd voor triominos.  Die spelletjesdoos op de zondagmorgen, daar was ik wel een beetje klaar mee. Ik was negen van de tien keer de grote verliezer en dat helpt ook niet echt. En ik kan prima tegen mijn verlies hoor. Ik ga niet met stoelen gooien, de dobbelstenen vliegen niet door de lucht en ik zit niet in een hoekje te mokken. Ik had gewoon heel erg weinig geluk in het spel. Heel erg weinig geluk!

Maar je weet wat ze zeggen: ‘Geen geluk in het spel is geluk in de liefde’. Hoewel Meneer wel erg lang op zich liet wachten in die ongelukkige tijden in het spel, heeft hij me erg gelukkig gemaakt in de liefde. Hij gaf me niet alleen liefde voor hem, maar hij heeft me ook weer een klein beetje liefde terug gegeven voor het spel. Wil niet zeggen dat ik nu opeens de sterren van de hemel speel. Integendeel zelfs, maar ik ben er iets meer van gaan houden. Waarom? Door de gezelligheid die het met zich mee brengt.

Meneer is dol op spelletjes. Met zijn vrienden worden en af en toe heuse avonden vol kaartspellen georganiseerd en ik heb daarbij de grootste lol. Het is eigenlijk helemaal niet meer zo belangrijk of je nu wint of verliest, zolang je maar met zijn allen kunt zeuren op de persoon die vals speelt en al je tactieken of verkeerde moves kunt bespreken met je partner. Ik heb het hier overigens over gewone spellen, niets waarbij je om de kaart een shot alcohol naar binnen moet gieten.

Nu stel ik uit mezelf voor om spelletjes te doen. Met mijn nieuwe vrienden hier en thuis of heel soms op zondagmorgen aan de keukentafel. Winnen kan ik nog steeds niet, maar als ik daarvoor de geluk in de liefde mag houden blijf ik zeer tevreden.