A little peek into my life #7

Ik ben weer onder een steen vandaan gekomen hoor. Wat is 2017 een slecht blogjaar voor mij. Ik heb in totaal nog maar 13 verhalen geschreven in 2017 en het jaar is al over de helft. De prijs voor de slechtste blogger mag naar mij, dat is wel duidelijk dus ūüôā Maar deze week kriebelde het weer. Dus klom ik weer in mijn toetsenbord en vandaag laat ik zien wat ik de afgelopen periode allemaal deed.

Food Unplugged

Vrijdag 23 juni was het tijd voor Food Unplugged. Vorig jaar besteedde ik daar een heleboel tijd aan, omdat het voor mijn stage was. Nu was ik er als gast en ik vond het echt ontzettend leuk, gezellig, fantastisch en cool. Ja, ik ben enthousiast.

Food Unplugged is een foodfestival voor foodprofessionals en eigenlijk is het gewoon een heel stoer netwerk evenement dat volledig draait om eten en drinken. Yes please! Vooral het diner is fantastisch. Creative Chef Jasper Udink ten Cate maakte met behulp van een groot team een diner van alle streekproducten die de gasten overdag meenamen. Dat vind ik gewoon echt heel tof. Verder was Jort Althuizen er met bokjes (die zie je hierboven op de foto), Arne Ramak met visjes en Sweet Love Addiction met cheesecake van rode biet, venkel en citroen. Lekker man!

Geroosterde mais, uien, pompoen en zoete aardappel. Allemaal bereidt tussen de kolen.

En dit jaar konden we ook lekker meedoen met de workshops. Dus gingen we ons eigen zeewierpasta maken met Olijck en Sexy Veggies bereiden met Naresh Ramdjas. Ook staat er nog een bakje met kaas in de kelder wat brie gaat worden (als het goed is). Gemaakt met Christian Weij.

En ik maakte kennis met een heel lekker drankje! De eerste Nederlandse Vermouth, namelijk Willem’s Wermoed.

Garito en Sandro

Ik zat weer heel wat uren in het zadel. Het gaat steeds beter met mij en Garito en dat maakt het rijden ook steeds leuker. In de maand juni deden wij mee aan een betaversie videocoaching en dat hield in dat ik een aantal video’s opstuurde naar Noor en zij ons rijtechnisch hielp. Les op afstand dus eigenlijk en dat was fijn, want ik vind haar heel fijn lesgeven maar ze woont in Vierhouten. Voor mij ver weg dus.

En we rijden natuurlijk ook gewoon in de regen. Met een regenjas die me heel veel spierballen geeft.

En Sandro is alweer bijna 3 maanden oud. Meneer wordt steeds groter en krijgt steeds een donkerder kleurtje. Het is gewoon zo’n fantastisch leuk en lief veulentje¬†‚ô• Zaterdag stelde hij zichzelf even voor.

En verder:

Vorige week was weer het TT Festival in Assen. Tijd voor de kermis dus. Samen met 3 collega’s deden we nog een rondje over de kermis en gingen we in deze hele leuke en grappige achtbaan en aten we poffertjes. Zaterdagavond ging ik zelf nog even de stad in na mijn werk en het was weer gezellig druk.

Met the family gingen we naar het Wildlands in Emmen en sloten we de dag af met een lekkere dikke hamburger.

Kijk hoeveel bloemen er aan mijn courgetteplant zitten. Er zit helaas nog maar weinig vrucht aan, maar wel veel bloem in ieder geval.

Ik kocht voor de thaiboksen trainingen eindelijk een paar eigen bokshandschoenen en die moesten natuurlijk ook even op de foto.

Met E. ging ik voor zijn verjaardag uit eten bij ’t Feithuis in Groningen en daar aten we de lekkerste aspergesoep ooit! Wat een leuke plek en wat een heerlijk eten!

Maar ook op mijn eigen werk bij Fellini is het erg lekker! Ik ben dol op zalm en dan al helemaal gelukkig als we dat als personeelseten krijgen.

Fellini is ook de plek waar ik dit weekend weer wat uurtjes heb doorgebracht en volgende week ook weer mag rondhuppelen. Verder is het ook weer tijd voor de Zwem4daagse (ik ga voor nummer 17) en we hebben volgende week weer een menwedstrijd waar het één en ander voor geregeld moet worden en ik hoop dat het minder gaat regenen.

Gaan jullie nog iets leuks doen volgende week?

Opeens ben ik weer een paardenmeisje

Paardensnoepjes in elke jaszak, verdwaalde stro in mijn sokken, blaren en extra eelt op mijn handen, een lege portemonnee en opeens allemaal paardenfoto’s op mijn Instagram account.¬†Het paardenmeisje in mij is weer wakker geworden en ik vind het heerlijk.

Wel heb ik mijzelf behoorlijk verrast en mijn ouders kijken waarschijnlijk nog gekker op. Ik wist dat de liefde nooit helemaal bekoeld was, want mijn hart ging altijd nog wat sneller kloppen bij het zien van paarden. Maar dat de liefde in zulke hevigheid terug zou komen had ik niet verwacht. Blijkbaar kruipt het bloed waar het niet gaan kan en dat allemaal dankzij 1 Spaanse viervoeter.

Nu stroomt mijn hoofd over van idee√ęn. Ik wil oefenen, beter worden, ik rij af en toe zelfs een wedstrijdje en mijn wishlist wordt met de week langer. Ik wil een trailerrijbewijs, van die prachtige leren rijlaarzen en een nieuw zadel zou ik ook fijn vinden. Daarbij is het ook meteen handig dat ik de staatsloterij eens ga winnen, want die paardensport is belachelijk duur.

Nadat ik dus na een aantal jaar weer frequent in het zadel zit kan ik zeggen: ik kan nog steeds gewoon echt niet paardrijden. Waar ik vroeger dacht dat ik het allemaal aardig kon weet ik nu gewoon: ik bak er niets van! Dat geeft niets, want je bent nooit uitgeleerd. Maar ik kom er nu ook achter dat alles wat fout gaat eigenlijk mijn schuld is en niet zozeer die van Garito. Ik zenuwachtig? Garito denkt ook dat hij zenuwachtig moet zijn. Wiebelt hij? Ik hou hem niet in balans. Maken we er een potje van? Dan is het 99% van de tijd gewoon mijn schuld. Maar Garito ziet ook graag kabouters en test mij af en toe flink uit. Als er dan iets fout gaat is het dus eigenlijk zijn schuld. Vandaar die 1%.

Dat er dan één viervoeter is die mij weer zo de paardenwereld in gooit en die uren in het zadel vind ik heerlijk. Ik ben weer een paardenmeisje en het is fantastisch!

De eerste keer | Alleen naar de bioscoop

Alleen naar de bioscoop gaan vinden veel mensen maar vreemd en eng. Ja, daar was ik ook één van. Naar de bioscoop gaan is toch al snel een uitje waar meerdere mensen bij aanwezig zijn. Maar wat als je nu een film écht wilt zien, maar niemand wil en kan mee. Dan ga je maar gewoon alleen. Dat is dus ook wat ik afgelopen zomer deed.

Het was tijdens een weekend dat ik alleen was in Arnhem. Vriendje was het weekend bij zijn ouders en zou zondagmiddag weer terugkomen. Ik was dus zaterdagavond alleen en ik wilde dolgraag naar de nieuwste Captain America film. Omdat ik toch dolgraag die film op zaterdag wilde zien en ik wist dat ik Vriendje geen plezier deed om samen naar de film te gaan kocht ik zaterdagmiddag een kaartje. Voor mezelf. Stoer.

Ik voelde natuurlijk wel wat spanning toen ik aan de balie een kaartje wilde kopen, maar de dame keek helemaal niet gek op toen ik 1 kaartje wilde voor de film. Nadat de eerste hindernis was overwonnen ging ik nog even de stad in (dat vinden we dan weer niet gek hé. Alleen de stad in gaan). Een paar minuten voordat de film begon stapte ik de zaal binnen, ging helemaal achterin zitten en binnen no-time begon de film. In de pauze las ik gewoon een magazine en toen ik later de bioscoop uit liep voelde ik me verschrikkelijk badass! Alleen naar de film gaan is een piece of cake!

Dus is er eens een film die je echt graag wil zien, maar niemand wil met je mee? Het is niet erg of zielig of forever-alone als je in je eentje naar de film gaat. Het is hartstikke stoer. Plus, je hoeft je de snacks ook met niemand te delen. Wat houdt je nu nog tegen?

Een brief aan mijn jongere zusjes

Een brief naar je jongere zelf schrijven is vaan een item op een bucket list. Iets wat je ooit gedaan moet hebben. Die brief staat dan vol met levenslessen die je hebt geleerd door de jaren heen en jij je jongere zelf graag had willen vertellen. Maar waarom schrijven we eigenlijk geen brieven naar onze jongere broertjes of zusjes? Hoewel ze misschien toch niet willen luisteren, zij zijn toch ook een beetje je jongere zelf? Die misschien er zelfs nog van kunnen leren. 

Dus daarom schreef ik een brief aan mijn jongere zusjes. Niet aan mijn jongere zelf, maar aan de twee dames die er ook nog echt iets aan kunnen hebben. Dus vandaag een brief; niet voor de vijftienjarige Jildou, maar voor de negentienjarige Willeke en Marije.

Lieve Willeke en Marije,

Vandaag schrijf ik een brief aan jullie. Een brief waarvan ik hoop dat je hem aandachtig leest en dan bedenkt: ‘Ja hoor Jildou, leuk hoor. Ik luister lekker toch niet naar ¬†jou’. Zie, jullie zijn echt mijn jongere zelf. Koppig en niet willen luisteren naar de grote zus. Jullie weten het namelijk altijd veel beter. Geeft niets, maar ik wil jullie vandaag toch gewoon even wat vertellen. Ik ga jullie niet vertellen dat je geen fouten mag maken en altijd de goede beslissing moet maken. Wat een fles wijn op een lege maag doet en een toets maken zonder te leren zijn ervaringen die jullie zelf moeten ondervinden.¬†De fouten die je maakt, maken jullie zoals jullie zijn en maakt ook wie je zal worden.

Maar wat ik jullie wel wil vertellen is dat jullie nooit meer mogen zeggen dat jullie iets niet kunnen. Jullie kunnen het namelijk WEL! Ik geloof in jullie, geloof dan alsjeblieft ook in jezelf. Wees niet bang om fouten te maken, daar kun je namelijk alleen maar van leren. Zelfs als je je drie keer tegen dezelfde steen stoot. Dan zul je dat hopelijk een vierde keer niet meer doen. Wij gaan je nog steeds lief vinden hoor. 

Ook wil ik jullie graag op het hart drukken dat niet iedereen perfect is. Die collega die nooit luistert of je klasgenootje die iets verkeerds zegt; laat hen in hun waarde, want zij proberen er ook het beste van te maken. Je kunt gewoon niet vrienden zijn met iedereen. Het hoeft niet en het kan niet. Vertrouw daarom altijd op je gevoel. Voelt het voor jou niet oké, doe het dan niet. Het is jouw leven en als iemand anders je wil gaan vertellen hoe jij moet leven stuur ze dan alsjeblieft heel snel weg. 

Vertel alsjeblieft ook altijd wat je dwars zit. Je gevoelens wegstoppen en het niemand vertellen helpt niets. De bom barst uiteindelijk toch wel en dan ben je nog verder van huis. Je kunt altijd komen hoor. Ik zal altijd naar je luisteren en je grote zussenadvies geven. Die preek waar jullie altijd zo van houden, die zal ik met liefde geven. 

Wees lief tegen andere mensen en behandel ze zoals jij ook graag behandelt wil worden. Zelfs als zij jou slecht behandelen, jouw tijd komt nog wel. Wees maar niet bang. Dat is karma.

Als laatste wil ik nog vertellen: die telefoon mag heus wel iets minder belangrijk zijn. Net als al die series die jullie kijken. Wees dan alsjeblieft niet boos als ik dan een keer met jullie wil praten. Die spelletjes en series lopen echt niet weg. En als allerlaatste. Ga alsjeblieft eens vaker eten koken ♥

Dikke kus jullie grote zus

Wat leerde ik van mijn eerste 2,5 maand in Helsinki?

Over precies twee maanden zit ik in het vliegtuig naar huis. Iets waar ik liever nog niet aan denk, want ik vind het veel te leuk hier. Maar als ik nog twee maanden heb betekent dat ik het meeste al gehad heb. Annebelle, een dame die in precies hetzelfde schuitje zit alleen dan in Zweden schreef vorige week over haar leermomenten. Toen ging ik daar zelf ook over nadenken en kwam tot de conclusie dat er in de eerste 2,5 maand al behoorlijk wat leermomentjes zaten. Vandaag deel ik een paar van deze leermomentjes met jullie.

‚ô• Vrienden maak je heel erg snel
Iets waar ik in het begin nogal bang voor was dat het niet zou gebeuren, maar heel snel veranderde. Vrienden maak je op uitwisseling heel snel. Ik ben onwijs gelukkig met twee toffe huisgenoten en er zijn genoeg mensen die ik in mijn koffer wil stoppen om mee naar huis te nemen. Zij maken de tijd hier gewoon nog veel leuker en dat ze zo dichtbij wonen is ook zeker heel erg fijn.

‚ô• Heimwee hebben is niet erg
Het is helemaal niet erg om thuis te missen of om gewoon Nederland te missen. Het gevoel van heimwee en gewoon even lekker willen huilen hoort er allemaal bij. Ik waardeer Nederland nu een stuk meer, (vergeleken met andere landen moeten we gelukkig zijn met Nederland) maar ik leerde ook dat ik gewoon op mezelf was aangewezen en ik niet zomaar naar huis kon.

‚ô• Mijn reisdrang is groter geworden
Voordat ik aan dit avontuur begon had ik niet een hele grote drang om onwijs veel van de wereld te zien. Maar met een heleboel nieuwe vrienden is de lijst met landen die ik moet zien een stuk groter geworden. De drang om te reizen is groter geworden en het gevoel dat de wereld veel groter is ook. Hongarije, Rusland, Peru en Puerto Rico staan zeker hoog op mijn lijstje, maar dat is niet het enige. Ik wil nog veel meer van de wereld zien!

‚ô• Helsinki voelt als mijn tweede thuis
Ik had niet verwacht dat ik me zo snel en gemakkelijk thuis zou voelen, maar het is wel gebeurd. De straten van Helsinki voelen zo vertrouwd en ik kan eigenlijk niet geloven dat ik over twee maanden niet meer in de trein zit naar school of de nachtbus terug naar huis neem.

Verder heb ik geleerd dat er heel veel Fransen op uitwisseling gaan, als je niet uit Amsterdam komt ben je niet echt interessant, een Nederlander die geen wiet rookt is al helemaal niet interessant, de Finse reclame in Spotify nog vervelender is dan de Nederlandse, er komt een gevecht met een te strakke spijkerbroek, geen stofzuiger hebben is stom, spinnen bestaan niet in Finland, sneeuw kan op hele onverwachte momenten tevoorschijn komen en andere culturen hebben onwijs lekkere gerechten.

Ik ben klaar voor de volgende leermomenten!

Waarom ik van spelletjes ben gaan houden?

Het is zondagmorgen. We hebben net ons gezamenlijke ontbijt in ons buikje en de doos komt op tafel. De doos die elke zondagmorgen weer tevoorschijn komt. Iets waar ik eigenlijk nooit echt gelukkig van werd. De ene zondag was hij gevuld met dobbelstenen en pionnen, de andere keer was het tijd voor triominos.  Die spelletjesdoos op de zondagmorgen, daar was ik wel een beetje klaar mee. Ik was negen van de tien keer de grote verliezer en dat helpt ook niet echt. En ik kan prima tegen mijn verlies hoor. Ik ga niet met stoelen gooien, de dobbelstenen vliegen niet door de lucht en ik zit niet in een hoekje te mokken. Ik had gewoon heel erg weinig geluk in het spel. Heel erg weinig geluk!

Maar je weet wat ze zeggen: ‘Geen geluk in het spel is geluk in de liefde’. Hoewel Meneer wel erg lang op zich liet wachten in die ongelukkige tijden in het spel, heeft hij me erg gelukkig gemaakt in de liefde. Hij gaf me niet alleen liefde voor hem, maar hij heeft me ook weer een klein beetje liefde terug gegeven voor het spel. Wil niet zeggen dat ik nu opeens de sterren van de hemel speel. Integendeel zelfs, maar ik ben er iets meer van gaan houden. Waarom? Door de gezelligheid die het met zich mee brengt.

Meneer is dol op spelletjes. Met zijn vrienden worden en af en toe heuse avonden vol kaartspellen georganiseerd en ik heb daarbij de grootste lol. Het is eigenlijk helemaal niet meer zo belangrijk of je nu wint of verliest, zolang je maar met zijn allen kunt zeuren op de persoon die vals speelt en al je tactieken of verkeerde moves kunt bespreken met je partner. Ik heb het hier overigens over gewone spellen, niets waarbij je om de kaart een shot alcohol naar binnen moet gieten.

Nu stel ik uit mezelf voor om spelletjes te doen. Met mijn nieuwe vrienden hier en thuis of heel soms op zondagmorgen aan de keukentafel. Winnen kan ik nog steeds niet, maar als ik daarvoor de geluk in de liefde mag houden blijf ik zeer tevreden.