De eerste keer | Alleen naar de bioscoop

Alleen naar de bioscoop gaan vinden veel mensen maar vreemd en eng. Ja, daar was ik ook één van. Naar de bioscoop gaan is toch al snel een uitje waar meerdere mensen bij aanwezig zijn. Maar wat als je nu een film écht wilt zien, maar niemand wil en kan mee. Dan ga je maar gewoon alleen. Dat is dus ook wat ik afgelopen zomer deed.

Het was tijdens een weekend dat ik alleen was in Arnhem. Vriendje was het weekend bij zijn ouders en zou zondagmiddag weer terugkomen. Ik was dus zaterdagavond alleen en ik wilde dolgraag naar de nieuwste Captain America film. Omdat ik toch dolgraag die film op zaterdag wilde zien en ik wist dat ik Vriendje geen plezier deed om samen naar de film te gaan kocht ik zaterdagmiddag een kaartje. Voor mezelf. Stoer.

Ik voelde natuurlijk wel wat spanning toen ik aan de balie een kaartje wilde kopen, maar de dame keek helemaal niet gek op toen ik 1 kaartje wilde voor de film. Nadat de eerste hindernis was overwonnen ging ik nog even de stad in (dat vinden we dan weer niet gek hé. Alleen de stad in gaan). Een paar minuten voordat de film begon stapte ik de zaal binnen, ging helemaal achterin zitten en binnen no-time begon de film. In de pauze las ik gewoon een magazine en toen ik later de bioscoop uit liep voelde ik me verschrikkelijk badass! Alleen naar de film gaan is een piece of cake!

Dus is er eens een film die je echt graag wil zien, maar niemand wil met je mee? Het is niet erg of zielig of forever-alone als je in je eentje naar de film gaat. Het is hartstikke stoer. Plus, je hoeft je de snacks ook met niemand te delen. Wat houdt je nu nog tegen?

Op natuurijs ben ik gelukkig

Een koude neus, je laten meevliegen door de wind, het gekraak onder je voeten en later de vermoeidheid in je benen. Schaatsen op natuurijs vind ik fantastisch! Daarom was ik ook helemaal in mijn element toen ik twee week geleden na 3 jaar weer kon schaatsen.

De eerste ijsbaan die open was bij ons in de buurt was in Roden. Het was superdruk met allemaal kinderen en voornamelijk ook onwennig, maar ook zo ontzettend lekker.

Een dag later was ijsbaan in het dorp open en natuurlijk moest ik daar ook een aantal rondjes schaatsen. Onze ijsbaan ligt verscholen in het bos en heeft echt een perfecte grootte. Hij  is eigenlijk nog breder dan op de foto hierboven, maar ik kan me niet herinneren wanneer dat ooit open is geweest. De kwaliteit van het ijs is langs de bosrand nooit zo goed als de rest. Gelukkig is onze ijsbaan nog groot genoeg en heb ik verschillende middagen rondjes mogen rijden.

Helaas gaat het nu niet meer lukken. Het vriest dan nu af en toe nog wel eens, maar schaatsen zit er deze winter niet meer in denk ik. De schaatsen liggen nog niet op zolder (tot ergernis van moeders), maar je weet het maar nooit. Misschien mogen we toch weer. De winter kan voor mij in ieder geval niet meer stuk 🙂