A little peek into my life #9

Het is me nog nooit eerder overkomen. Een hele week vrij zijn en niet omdat ik vakantie heb, maar omdat ik geen baan meer heb. Het is zo apart, want ik heb altijd gewerkt vanaf mijn 15de. Zelfs toen ik terug kwam uit Helsinki kon ik meteen weer aan de bak. Helaas nu niet zo snel. Dus deed ik lekker de hele week niets, noppes, nada. En dat is apart.

De twee vriendjes in een knuffelsessie.

Afgelopen maandag had ik opeens een paardencoaching sessie. Een tijdje geleden had iemand een oproepje geplaatst op Facebook, omdat ze proefpersonen zocht en wilde oefenen voor haar opleiding tot paardencoach. Ze woonde dichtbij en ik dacht: ‘Waarom niet. Ze kan Garito best als proefpersoon gebruiken’. Totdat het bleek dat het opeens ging om mij en niet om Garito. Het was heel apart, bijzonder en gek om mee te maken. Ik zal er later meer over vertellen.

Ik zag dit vest in een catalogus en wilde het model even onthouden. Zoiets kan ik namelijk veel goedkoper zelf maken, maar nadat ik de foto weer zag was ik zo verbaast over de foto. Deze dame is flink uit proportie gerekt.

En als ik dan veel vrij ben dan ga ik lekker naaien.

Bovenstaande jurk is mijn laatste project. Ik had deze jurk al eens eerder gemaakt, maar toen in een andere kleur en werd uiteindelijk niet zoals bedoeld was. Te kort, krap en kleine foutjes gemaakt. Dus doen we het gewoon nog een poging en deze is supergoed gelukt! En waar ik dacht weken mee bezig zou zijn, was dit binnen anderhalve dag klaar.

Dit was ook een project. Heb helaas nog geen foto van het eind resultaat, maar wel een leuk voorbeeld van verkeerd aangemeten. Voordat je iets gaat naaien teken je het patroon van het kledingstuk uit (wat bijvoorbeeld op de tafel naast mij ligt) en check je of je de juiste maat hebt gekozen. Toen ik voor het eerst dit shirt had uitgetekend ging ik het opmeten en leek het nogal krap te worden dus koos ik een maat groter. Op de stof en uiteindelijk in elkaar gezet is hij veel te groot geworden. Gelukkig is te groot altijd makkelijker aan te passen dan te klein.

Ik heb nog drie stoffen waar ik iets van kan maken. Linksboven moet een blouse worden, rechts misschien een jurkje en linksonder waarschijnlijk een jasje. Of misschien een jurk, maar in het echt is de kleur veel feller roze en ik denk dat ik er dan uit ga zien als een zuurstok.

Ik sliep een avondje bij mijn ouders en dat was heel gezellig wakker worden met mijn grote kleine liefde ♥

Ik kwam een hele oude foto tegen en moest best wel lachen. Met mijn handen in de zakken kijk ik hoe Willeke in springhouding op Moonlight zit, terwijl deze gewoon heel gemakkelijk over de hindernis draaft. Wat was die pony toch fantastisch.

Gisteren ging ik een stukje wandelen, want het weer was echt heerlijk.

En vanmiddag haalde ik de laatste losse stukken van de muur. We gaan de achterste muur een kleurtje geven, maar er zaten eerst 2 behangstroken op die lelijke stukken achter lieten. Dus nu zijn die lelijke stukken er allemaal af en klaar voor de volgende stap.

Waar ik geen foto’s van maakte:
  • Mijn moeders verjaardag met alle familie op visite.
  • Griep bij ouders, zusjes en E die iedereen voor een dag plat lag, maar mij oversloeg.
  • Privé les met Garito die er na vier dagen rust flink zin in had, maar na een kwartier stoeien echt heerlijk ging lopen.
  • Sollicitatiegesprekken, een proefdag en een mogelijke baan. Daar vertel ik meer over zodra ik ergens een handtekening heb gezet.
  • Uren en uren kijken naar Friends.

En nu is het alweer bijna weekend. Vanavond heb ik training met Garito en morgenvroeg is het weer tijd voor een bokstraining. Zaterdag en zondag is E. lekker vrij en hebben we eindelijk sinds weetikveelhoelang een héél weekend vrij. Heeft het toch nog voordelen  om geen werk te hebben. Ik wil eigenlijk het weekend gaan winkelen en uit eten, maar dat kan eigenlijk niet. Dat is dus het nadeel van geen baan hebben. Dus ga ik maar de muur schilderen denk ik.

Een heel fijn weekend voor jullie!

Waarom iedereen De Mooie Voedselmachine moet lezen

Als ik jou vraag wat één van de belangrijkste organen in je lichaam is komen je darmen dan ook bij je op? Of roep je eerst hart, longen of hersenen. Logisch natuurlijk, want zonder het hart wordt ons bloed niet rondgepompt, zonder longen krijgen we geen zuurstof binnen en zonder hersenen werkt er eigenlijk niets. Maar tegenwoordig vind ik dat de darmen ook in dat rijtje thuis horen. Door Giulia Enders leerde ik dat de darmen jou maken tot wie jij bent, wat je eet en hoe je je voelt.

Ik kocht het boek eigenlijk als cadeautje voor mijn zusje, want vroeger had ze onverklaarbare buikpijn. Ik dacht dat dit misschien kon helpen. Niet omdat er staat wat je moet doen om buikpijn te verminderen, maar om meer te weten te komen van onze darmen. Uiteindelijk was ik diegene die het boek als eerste las en ik ben echt razend enthousiast. Niet alleen omdat het boek er heel erg leuk uit ziet en gemakkelijk weg leest, maar ook omdat ik zoveel ervan leerde.

De charme van je darmen

Het boek is eigenlijk opgesplitst in drie delen. In het eerste deel vertelt Giulia van alles over de charme van je darmen. Ze legt uit waarom we onze darmen moeten waarderen en vertelt van alles over het spijsverteringskanaal, hoe je darmen reageren op voeding en ze legt daarbij uit hoe allergieën ontstaan. Als laatst vertelt ze hoe je het beste kunt poepen, waarom een krukje bij de wc helpt en ze brengt een glimlach op je gezicht terwijl je het leest. Het is namelijk zo leuk en luchtig geschreven.

Het zenuwstelsel van de darm

Het tweede deel wordt al iets ingewikkelder, want ze legt uit hoe ons eten verteerd wordt. Ze legt in detail uit welk orgaan en kanaal verantwoordelijk is in het verteringsproces en gaat ze dieper in op de invloed van de darmen op onze hersenen. Onze darmen bepalen voor een groot deel hoe we ons voelen en blijkbaar kunnen zelfs depressies voortkomen uit disbalans in je darmen. Onze darmen zorgen er dus niet alleen voor dat we kunnen poepen, maar doen veel meer dan dat.

De wereld van micro-organismen

In het derde deel duikt Giulia in de wereld van de bewoners van de darm; bacteriën. Ze vertelt veel over ons immuunsysteem en de darmflora. Het derde deel is wel pittig. Ik vond het erg interessant, maar bij dit gedeelte moet je goed opletten. Ze legt namelijk een heleboel dingen uit over micro-organismen en dat leest voor mij nu niet zo lekker weg. Maar wanneer ze een boekje open doet over antibiotica en de werking van anti-, pro- en prebiotica was ik verrast. Ik wist wel dat antibiotica je kunnen helpen als je ziek bent, maar tegelijkertijd maakt antibiotica ook veel kapot in je lichaam.

Verwacht van dit boek geen stappenplan om je darmen weer gezond te maken. De Mooie Voedselmachine is vooral een boek met heel veel leuke en interessante weetjes over het meest onderschatte orgaan. We kunnen eigenlijk een heleboel van ons eigen lichaam leren voordat we ons vol gooien met medicijnen. Blijkbaar komt er een heleboel vanuit onze darmen.

Maar niet alleen om de interessante en leuke weetjes moet je dit boek lezen. Giulia haar schrijfstijl is heerlijk en het boek is fantastisch geïllustreerd. Giulia is zo ontzettend enthousiast en praat met zoveel passie over darmen dat je eigenlijk ook enthousiast wordt. Ze was ook te gast bij RTL Late Night.

Ben je nieuwsgierig geworden? Je kunt het boek eigenlijk bij elke boekhandel halen en is ook als ebook beschikbaar.

A Little peek into my life #8

In de afgelopen paar maanden hebben jullie de afgelopen periode niet zo heel veel van mij gehoord. Beter gezegd: helemaal niets! Ik kan niet beloven dat ik (zoals in een ver verleden) heel regelmatig weer wat van mij laat horen, maar ik heb gewoon weer zin om mijn verhaal te doen. Dus wat deed ik de afgelopen paar maanden eigenlijk? Ik was een boel aan het werk, want ik tekende in november een 32 uur contract en we kochten natuurlijk een huis. Verder maakte ik veel kilometers op de rug van Garito en probeerde ik Sandro op te voeden. Bereidt je voor op een boel foto’s van viervoeters. Er zit overigens echt geen volgorde in de foto’s. 

Wat ziet hij er stoer uit hé? Afgelopen weekend hadden we wedstrijd en mocht hij er weer op zijn best uit zien. Dus wassen, wassen en meer wassen. Ook op deze foto kun het zien, Garito heeft altijd overal wel gele poepvlekken. Hier was hij ook nog niet gewassen, maar wel al ingevlochten.

Wat een koekje wel allemaal niet kan doen. Kyra heeft dit nieuwe kunstje geleerd en ze kan het super goed. Handen omhoog en Kyra doet ook de handjes omhoog!

Comfortabele slaappositie ♥

Ik kreeg van Willeke deze hele schattige foto toegestuurd. Mislukte foto die eigenlijk toch wel heel lief is.

Selfie met Kareltje.

Ik vond deze wijn nog ergens in de collectie. Hij is zo ontzettend lekker, maar ik heb geen idee waar ik hem vandaan heb gehaald. Misschien heb ik de fles gekregen tijdens mijn stage of was het een proeffles voor het werk. Ik weet het niet meer, maar hij is echt ontzettend lekker.

Een boel foto’s voor aan de muur. Uitkiezen maarrrr. We willen in de gang graag een collectie van foto’s, maar is natuurlijk veel te moeilijk kiezen.

Eerst naaiproject van 2018. Uiteindelijk wordt het een trui.

Met Marije tijdens het Kerst diner. We hadden mijn ouders, zusjes en de ouders en broers van E. uitgenodigd. Iedereen paste om de tafel en we hebben echt heel lekker gegeten. Zo leuk om met zijn allen samen te zijn en altijd fijn als iedereen je zelfgemaakte eten lekker vindt.

Met de vriendengroep aftellen.

Met mijn twee liefdes tijdens een nieuwjaarsborrel. Ik heb de leukste zusjes ooit. En ik kon eindelijk mijn zelfgemaakte blouse aan. Ik ben denk ik nog nooit zo lang bezig geweest met een kledingstuk, maar hij is echt ontzettend goed gelukt en hij zit heel lekker! Ik ben Oudejaarsmorgen nog druk bezig geweest met de knopen aanzetten zodat ik hem ’s middags aan kon. Gelukt!

Sandro is alweer 9 maand oud en wat een boefje. Het gaat alleen niet zo goed met zijn gezondheid dus de dierenarts kwam vrijdag even op visite. We hadden hem naar de opfok gebracht om daar gewoon de hele winter lekker groot en sterk te kunnen worden, maar dat is mislukt. Hij wilde opeens niet meer zijn brokken eten, was heel lang verkouden met een dikke snotneus, werd mager en verloor zijn kunstjes. Voor de jaarwisseling hebben we hem naar huis gehaald en ondertussen gaat het gelukkig al steeds beter. Hij is dol op zijn brokken, bijt weer in alles wat los en vast zit en is weer ondeugend. De dierenarts heeft hem een vitamineshot gegeven, een poedertje tegen het hoesten en een prikje wat vastzittend slijm los moet laten komen en dan is hij hopelijk snel weer oké.

De drie musketiers ♥

En na lang zoeken vind ik nog ergens een foto van onze vroegere 3 musketiers ergens in 2007. De kwaliteit is waardeloos, maar ik vind het zo leuk. Vroeger hadden wij namelijk ook drie viervoeters met dezelfde kleuren. Helemaal links is Moonlight, mijn allereerste eigen pony. Midden is Verona en de moeder van Sandro en rechts is Indy. Dezelfde als op de foto hierboven. Leuk hé?

En toen was het zomaar de allerlaatste dag op mijn werk. Zoals ik al vertelde is het pand waar Fellini gevestigd is verkocht aan iemand anders. Het hele bedrijf stopt dus en er komt ergens halverwege februari een ander restaurant in. De laatste maand werken was ontzettend apart en je werkt echt naar het einde toe. De laatste loodjes waren zwaarder dan verwacht en gisteren hebben we dus voor het laatst gasten geholpen en bier getapt in ons restaurant. Gek gevoel hoor. Ik hoop ergens half februari, begin maart weer een andere baan te hebben, maar het is vooral allemaal heel erg apart. Ik hoef dus helemaal nooit meer bij Fellini te werken en ga al mijn leuke collega’s echt zo ontzettend missen! Maar waar de ene deur dicht gaat, opent weer ergens anders een deur toch?

Deze week heb ik dus de hele week vrij, maar morgen heb ik ergens een sollicitatiegesprek en zaterdag een meeloopdag dus ik heb goede hoop. Verder ga ik lekker sporten. Tegenwoordig sport ik ook op dinsdagmorgen in een speciale ‘vrouwenboksochtend’ en we zijn veel meer met de bokstechnieken bezig. Nu is lekker rammen op een bokszak heerlijk, maar als je dan ook nog weet hoe het precies hoort is nog veel leuker. Verder kocht ik vandaag een nieuwe witte rijbroek van Marktplaats voor maar €20,-.Daar wordt ik heel blij van. En ik ga deze week weer naar naaicursus. Ben met een jurk en trui bezig en ben heel benieuwd naar het eindresultaat. Naja en verder opeens een heleboel vrije tijd denk ik. Tijd voor Friends op Netflix dus 🙂

Fijne week verder!

Inspiratie voor ons huis

Meneer en ik vonden het er nu toch maar eens tijd voor. Een eigen plek voor ons tweeën. Het is was echt ontzettend gezellig bij mijn ouders, maar met bijna vijf jaar verkering vonden we het nog steeds heel leuk samen en hebben we dan toch maar zelf een huis gevonden. We hebben al anderhalf jaar proefgedraaid op mijn studentenkamer in Leeuwarden en ook in Arnhem hebben we een half jaar samen in een huis gewoond en dat ging hartstikke goed.

Ondertussen wonen alweer bijna 3 maanden in ons eigen paleis en dan heb je een huis, er moeten natuurlijk ook spullen in staan. Gelukkig konden we wat meubilair van de vorige eigenaren overnemen, kreeg ik een kast van de buurvrouw en konden we een eettafel en 6 stoelen voor een prikkie krijgen. Leeg is ons huis dus niet, maar het heeft wel veel witte muren, oogt soms donker en toch nog niet helemaal ons. Dat is ook lastig, want onze smaken komen niet helemaal overeen. Wat ik nu echt mooi vind? Vandaag laat ik jullie wat dingen zien die dolgraag zou willen.

Ik hou wel van een beetje kleur en zou zo graag een gele muur in huis hebben. Ik vind dat echt prachtig (op foto’s dan, want heb het eigenlijk nog nooit in het echt gezien). Ook die blauwe kleur met de tekens op de eerste foto vind ik heel tof. Helaas heb ik Meneer nog niet helemaal kunnen overhalen als het gaat over een gele muur.

Dit is een beetje vals spelen, want in ons huis kunnen helemaal geen ensuite deuren. Maar kijk dan eens. Echt, ik wilde dat dit had gepast in ons huis. Ik vind dit zo fantastisch! Misschien moeten we maar weer verhuizen.

Nummer 6 vond Meneer ook wel leuk (wat ik niet had verwacht) dus dat moet ik snel maken. Dit is misschien typisch iets voor paardenmeisjes, maar ik vind zo’n klein detail heel tof. De ronde eettafel is net even anders dan een vierkante of rechthoekige tafel en misschien wil ik wel zo eentje als we ooit een andere tafel willen. De houtstructuur vind ik ook heel erg mooi. En het bureau met gekke handvatten is toch ook tof?

Kleurrijke muren dus. Ja, ik vind een witte muur prachtig, maar een beetje kleur geeft toch dat beetje extra? Groen vind ik een hele mooie rustige kleur, maar ook de vakken kleur geven een heel speels effect. Misschien kan een muur in de slaapkamer groen.

Of zo’n mooi groot raam met veel planten ervoor wat net lijkt alsof je buiten bent (met veel fantasie). Helaas hebben wij niet zo’n groot raam, maar zoveel planten bij elkaar vind ik wel heel erg leuk. Nummer 14 vind ik ook heel erg tof. Wel zou ik hem dan graag zelf ontwerpen met teksten die bij ons passen en zou heel mooi in onze hal passen. En dan een gekleurde binnenkant van keukenkastjes. Leuk toch?

1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14 & 15

Maar zoals ik al zei liggen onze smaken niet helemaal op één lijn en kan ik niet helemaal losgaan. Geven en nemen noemen ze dat toch? Komt die gele muur er misschien toch 🙂

I’ll keep you posted!

2017 in foto’s

2018 is alweer een paar dagen oud en ik heb in geen eeuwen meer een verhaal gepost, maar vandaag wilde ik wel weer eens een verhaaltje schrijven en waar kan dat dan beter over dan afgelopen jaar? We zitten nu toch in de periode van goede voornemens, terug kijkende naar vorig jaar en bedenken wat 2018 ons zal brengen. Dat kan eind januari nog steeds toch?

2017 was een jaar met best een paar mijlpalen. Meneer haalde zijn diploma en mocht ook meteen een contract tekenen, ik kreeg een 32 uur contract, we gingen eindelijk eens samen op vakantie, Sandro werd geboren en wij deden een hele grote aankoop. Kijk je mee?

In de zomer gingen E. en ik eindelijk eens samen op vakantie. Ja, na 4,5 jaar relatie waren we nog samen weg gegaan, maar daar kwam dit jaar gelukkig verandering in. We gingen naar Montenegro.

Met Garito had ik mijn eerste buitenwedstrijd en het ging top!

Ik maakte aan het eind van het jaar eindelijk dit blousje af. Wat een werk, maar wat is hij goed gelukt.

Mijn kleine vriend Sandro werd geboren. Wat een heerlijk beest is dit ♥

Ik ging met E. naar Scheveningen, want we gingen naar De Lion King!

Mijn moeder werd 50 en daarvoor heb ik heel lang in de keuken gestaan voor allemaal lekkere dingen. Het was een heel fijn feestje.

We hebben Garito eindelijk voor de menwagen.

De auto werd helemaal vol gedrukt met dozen, want ik ging verhuizen!

We konden schaatsen!

Toen E. geslaagd was voor zijn diploma werd er een hele leuke en gezellige barbecue georganiseerd.

Voordeel van werken in de horeca: overdag vrij zijn en dus heerlijk genoten van de mooie dagen met veel zon.

En dan de grote aankoop….. in november gingen ik en E. verhuizen naar ons eigen gekochte huis!!!! Ik zal hier nog een blogpost over schrijven, maar ondertussen wonen we bijna 2 maanden in ons eigen huis!

En dan is het alweer 2018. Dit zal een jaar zijn waarin ik hopelijk snel een andere baan vind. (Net voor het nieuwe jaar hoorde wij dat het pand van het restaurant verkocht is en er in februari een ander restaurant zal worden geopend. ) Verder hoop ik met Garito een aantal officiële wedstrijden mogen te rijden en Sandro krijgt rond april/mei een volle broer of zus. Ook hoop ik een paar mooie nieuwe plekken te mogen bezoeken en dat ik dan toch de muur in de keuken geel mag schilderen.

Wat zijn jouw plannen voor 2018?

 

Ik ging op vakantie naar Montenegro

Deze keer ging ik voor het eerst met Meneer op vakantie. Na vier jaar verkering durfde het nu toch echt eens aan en stapte we samen in het vliegtuig richting Dubrovnik. Vanuit daar zou onze reis beginnen naar Montenegro. Kijk je mee naar onze reis?

 

We kwamen dus ’s avonds laat aan in Dubrovnik na veel vertraging op Schiphol. We hadden een slaapplek vlak bij het vliegveld gehuurd en de volgende morgen gingen we weer terug naar het vliegveld om de auto op te halen. Toen ging de reis naar Montenegro beginnen. Onze eerste stop was Kotor.

Kotor is een hele mooie stad gelegen in een baai. Vandaar dat het ook de Bay of Kotor wordt genoemd. We sliepen hier midden in het oude gedeelte van de stad en het was prachtig. Toen we aan het einde van de middag onze auto hadden geparkeerd en bagage hadden gedropt gingen we een rondje maken. Meneer had ik iets gelezen over de ladder van Kotor en dapper liepen we een berg op omhoog.

Uiteindelijk gingen we helemaal verkeerd, maar kwamen we wel in the middle of nowhere een huisje tegen met een ezel, koude drankjes en een hele aardige oude man. Dat maakte de moeilijke klim het meer dan waard. Plus het uitzicht was ook niet verkeerd.

De volgende dag hadden we dan de echte Ladder van Kotor gevonden en beklommen we de oude stadsmuren van Kotor. De muur is 4,5 kilometer lang en daarmee behoort de stad tot de best bewaard gebleven middeleeuwse steden aan de Adriaatische Zee.

Ja, dat was best een stevige klim. Gelukkig zijn er genoeg mogelijkheden om vroegtijdig je reis naar boven af te breken. Er zijn namelijk drie verschillende routes naar boven. Ooit van plan? Zorg voor een flesje water, daar zul je geen spijt van hebben!

En toen was het tijd voor de Lovćenpas. Mensen zeggen dat het één van de meest indrukwekkende wegen ter wereld is. Ik vond het vooral ook heel erg spannend. Deze weg werd in de 19e eeuw gelegd door de Oostenrijkers en er zitten 25 haarspeldbochten in. Nou, dat is soms niet goed voor je hart.

Onze huurauto bleek overigens echt heel hele dikke, spierwitte, nieuwe Skoda te zijn. Dat vond ik wel heel spannend rijden. Dus voor de foto kijk ik erg blij, maar ik moet toch eerlijk zeggen dat ik meer gewoon op de bijrijdersstoel heb gezeten.

Even stoppen langs de weg. Die huizen die je daar dus beneden ziet, ergens daar ligt ook Kotor.

Jammer genoeg werd het weer er niet beter op. Dat zie je ook wel aan mijn hoofd. En mijn fantastisch bij elkaar geraapte outfit, omdat het steeds kouder werd.

Na de 25e haarspeldbocht kom je dan uiteindelijk helemaal bovenaan en heb je adembenemend uitzicht. Wij zagen vooral wolken. Heel veel wolken.

Daar in dat witte staat ook een gebouw, daar kwamen we zelfs vandaan. Het weer zat ons dus die dag niet echt mee. We reden dus maar snel door naar ons nieuwe adres in Budva. Hier is het tijdens het hoogseizoen super druk aan het strand.

We sliepen in een ontzettend leuk guesthouse en in de zomer is het hier denk ik helemaal fantastisch met een eigen zwembad voor de deur. De eigenaar maakte ’s avonds lekker eten voor ons en ook ’s morgens kregen we een erg fijn ontbijt, plus een boel leuke tips voor onze reis verder.

Wij gingen verder naar het noorden richting het Durmitor National Park. Onderweg bleven we nog slapen in Nikšić en hadden we een ontzettend toffe slaapplek midden in de bergen.

Links zie je de boomhut die bij ons houten huisje in de bergen hoorde. Er was zoveel ruimte om het huisje heen en je hoorde gewoon helemaal niets. Dit moet met mooi weer een nog leukere plek zijn, want het was bij ons gewoon echt te koud om buiten te blijven zitten.

En de dame had allemaal eten voor ons gemaakt. Het was echt fantastisch! De pannenkoeken, aardappels, salade, brood en kaas was wel een beetje een gekke combinatie maar heel erg lekker. De pannenkoeken hebben we gewoon ’s morgens lekker op gegeten.

Wat hebben we nog meer gezien?

Het peperdure eiland Sveti Stefan op een afstandje.

Heel veel bergen met heel veel water.

De Tara Bridge waar we met een zipline vanaf gleden. Dat was echt tof!

We gingen naar het Nationaal Parkk Durmitor.

Waar we de hele reis niemand tegen kwamen behalve een paar koeien op de weg.

En we gingen naar klooster in een berg. In Montenegro is een klooster in een berg gebouwd genaamd Manastir Ostrog. Wij waren behoorlijk onder de indruk dus dat wilde wij zien en blijkbaar waren we die dag niet de enige.

Het was echt knetterdruk. Overal waar je keek zag je mensen. Toen wij de vijf kilometer omhoog liepen vonden we al dat er veel mensen met slaapzakken en tassen naar boven klommen, maar dat was dus omdat iedereen er bleef overnachten. Verrassing! Daarom was het er dus zo druk. Het klooster behoort namelijk tot de meest bezochte bedevaartsoorden van de Balkan en die avond zou er een mis plaatsvinden. Dat verklaart dus al die slaapzakken.

En toen was het tijd om terug te rijden naar Dubrovnik. Van het rustige en kalme Montenegro kwamen we terecht in het snikhete en super drukke Dubrovnik. Hier was het toeristische seizoen al in alle hevigheid losgebarsten en het bleek nog niet eens heel druk te zijn volgens de locals.

Iemand die de Walk of Shame van Game of Thrones herkent?

Dubrovnik is echt fantastisch. Het is er super warm en het is er heel erg druk, maar het is er ook echt heel mooi met straatjes om in te verdwalen, prachtige uitzichten en een helderblauwe zee.

We vonden zelfs een heel rustig plekje om lekker te zwemmen en dat was zo lekker met het warme weer.

En als echte Game of Thrones fans konden we die tour natuurlijk ook niet overslaan. Ik vond het een echte aanrader, de stadsmuur van Dubrovnik bewandelen kun je wel overslaan. Het is veel te druk en veel te duur. Rij dan gewoon lekker door naar Kotor.

Dat was Montenegro en een stukje Dubrovnik. Ik heb echt genoten van deze vakantie en kan niet wachten tot ik weer eens op reis mag. Montenegro is ook echt aan te raden als vakantieland! Het is goedkoop, nog niet al te toeristisch en de natuur is echt prachtig!

Nog nieuwsgierig wat we tijdens de reis gegeten hebben? Klik dan even hier.

Food hotspots in Montenegro en Dubrovnik

Eten op vakantie is één van mijn favoriete dingen. Eten in het algemeen vind ik al heel erg leuk, maar in een onbekend land al helemaal. Nieuwe smaken ontdekken en kleine restaurantjes vinden wordt ik erg enthousiast van en vandaag deel ik met jullie de leukste, kleinste en schattigste restaurants waar wij hebben gegeten tijdens onze reis.

Ladovina Kitchen and Wine Bar, Kotor

In Kotor parkeerde we de auto een heel eind buiten de stad en onderweg naar het centrum liepen we langs dit kleine restaurant. Je zit hier heel schattig onder de bomen op een kleine binnenplaats met een grote bar in het midden. Ik at hier de typische zwarte risotto met zeevruchten en hij was echt héél erg lekker! Verder kun je hier terecht voor ontbijt, lunch, diner en de borrel. Kortom een heel leuk plekje buiten de oude stad. Deze moet je niet overslaan hoor!
Njegoseva 209, Kotor 85330, Montenegro

Pekara, Nikšić

Pekara is een klein restaurant in het centrum van Nikšić midden in Montenegro. Alle reisgidsen zullen je vertellen dat je Nikšić beter kunt overslaan en dat kan ik alleen maar beamen. Wij verbleven toch één nacht in Nikšić, omdat we niet in 1 keer wilde doorrijden naar het noorden en gingen bij Pekara eten ’s avonds. Ik vond het restaurant via Tripadvisor en het was fantastisch! We hebben nog nooit zo goedkoop gegeten als bij Pekara en het was heel erg lekker. In totaal waren we voor twee hoofdgerechten, twee toetjes en 4 drankjes nog geen €20,- kwijt. Ook hier kun je terecht voor ontbijt, lunch en diner.
Marka Miljanova, Nikšić 81400, Montenegro

Beach Bar Dodo, Dubrovnik

De Dodo in Dubrovnik zit goed verstopt, maar even zoeken en je zit op het terras met het fijnste uitzicht ooit. Ja, je betaalt hier de hoofdprijs voor een biertje en ze hebben helaas geen borrelhap. Maar je hebt wel fantastisch uitzicht, een koel briesje en als je het durft kun je zo van de rotsen het water in duiken.
Ul. od Tabakarije 41, 20000, Dubrovnik, Kroatië 

Ala Mizerija, Dubrovnik

Eigenlijk zou ik dit plekje helemaal bovenaan moeten zetten, want deze bar is het allerleukst. Verstopt net buiten de oude stad van Dubrovnik en weg van die grote massa toeristen vind je Ala Mizerija. Een klein barretje in een rots met een hele simpele kaart, super vriendelijke mensen en ook een ontzettend fijn uitzicht. Je kunt hier zwemmen, zonnebaden en heel lekker eten. Ga hierheen! Sla deze niet over! Geloof mij, dit is het allerleukste plekje van Dubrovnik.
Ulica od Tabakarije 39, Dubrovnik

 

Dit waren mijn 4 favoriete plekjes van onze vakantie. Mijn grootste aanrader is Ala Mizerija in Dubrovnik en vergeet je snorkel niet. Meneer zag zee-egels en een octopus in de baai. Kun je dat ook weer afstrepen van je bucketlist 🙂

A little peek into my life #7

Ik ben weer onder een steen vandaan gekomen hoor. Wat is 2017 een slecht blogjaar voor mij. Ik heb in totaal nog maar 13 verhalen geschreven in 2017 en het jaar is al over de helft. De prijs voor de slechtste blogger mag naar mij, dat is wel duidelijk dus 🙂 Maar deze week kriebelde het weer. Dus klom ik weer in mijn toetsenbord en vandaag laat ik zien wat ik de afgelopen periode allemaal deed.

Food Unplugged

Vrijdag 23 juni was het tijd voor Food Unplugged. Vorig jaar besteedde ik daar een heleboel tijd aan, omdat het voor mijn stage was. Nu was ik er als gast en ik vond het echt ontzettend leuk, gezellig, fantastisch en cool. Ja, ik ben enthousiast.

Food Unplugged is een foodfestival voor foodprofessionals en eigenlijk is het gewoon een heel stoer netwerk evenement dat volledig draait om eten en drinken. Yes please! Vooral het diner is fantastisch. Creative Chef Jasper Udink ten Cate maakte met behulp van een groot team een diner van alle streekproducten die de gasten overdag meenamen. Dat vind ik gewoon echt heel tof. Verder was Jort Althuizen er met bokjes (die zie je hierboven op de foto), Arne Ramak met visjes en Sweet Love Addiction met cheesecake van rode biet, venkel en citroen. Lekker man!

Geroosterde mais, uien, pompoen en zoete aardappel. Allemaal bereidt tussen de kolen.

En dit jaar konden we ook lekker meedoen met de workshops. Dus gingen we ons eigen zeewierpasta maken met Olijck en Sexy Veggies bereiden met Naresh Ramdjas. Ook staat er nog een bakje met kaas in de kelder wat brie gaat worden (als het goed is). Gemaakt met Christian Weij.

En ik maakte kennis met een heel lekker drankje! De eerste Nederlandse Vermouth, namelijk Willem’s Wermoed.

Garito en Sandro

Ik zat weer heel wat uren in het zadel. Het gaat steeds beter met mij en Garito en dat maakt het rijden ook steeds leuker. In de maand juni deden wij mee aan een betaversie videocoaching en dat hield in dat ik een aantal video’s opstuurde naar Noor en zij ons rijtechnisch hielp. Les op afstand dus eigenlijk en dat was fijn, want ik vind haar heel fijn lesgeven maar ze woont in Vierhouten. Voor mij ver weg dus.

En we rijden natuurlijk ook gewoon in de regen. Met een regenjas die me heel veel spierballen geeft.

En Sandro is alweer bijna 3 maanden oud. Meneer wordt steeds groter en krijgt steeds een donkerder kleurtje. Het is gewoon zo’n fantastisch leuk en lief veulentje ♥ Zaterdag stelde hij zichzelf even voor.

En verder:

Vorige week was weer het TT Festival in Assen. Tijd voor de kermis dus. Samen met 3 collega’s deden we nog een rondje over de kermis en gingen we in deze hele leuke en grappige achtbaan en aten we poffertjes. Zaterdagavond ging ik zelf nog even de stad in na mijn werk en het was weer gezellig druk.

Met the family gingen we naar het Wildlands in Emmen en sloten we de dag af met een lekkere dikke hamburger.

Kijk hoeveel bloemen er aan mijn courgetteplant zitten. Er zit helaas nog maar weinig vrucht aan, maar wel veel bloem in ieder geval.

Ik kocht voor de thaiboksen trainingen eindelijk een paar eigen bokshandschoenen en die moesten natuurlijk ook even op de foto.

Met E. ging ik voor zijn verjaardag uit eten bij ’t Feithuis in Groningen en daar aten we de lekkerste aspergesoep ooit! Wat een leuke plek en wat een heerlijk eten!

Maar ook op mijn eigen werk bij Fellini is het erg lekker! Ik ben dol op zalm en dan al helemaal gelukkig als we dat als personeelseten krijgen.

Fellini is ook de plek waar ik dit weekend weer wat uurtjes heb doorgebracht en volgende week ook weer mag rondhuppelen. Verder is het ook weer tijd voor de Zwem4daagse (ik ga voor nummer 17) en we hebben volgende week weer een menwedstrijd waar het één en ander voor geregeld moet worden en ik hoop dat het minder gaat regenen.

Gaan jullie nog iets leuks doen volgende week?

Sandro wil zich graag even voorstellen

Ik heb er helemaal geen aandacht aan besteed op mijn blog, maar op 12 april is de eerste zoon van Verona geboren en hij is fantastisch! Ik heb hem gevraagd of hij zich ook even wil voorstellen hier en dat wilde hij gelukkig wel. Dus hier is het voorstelrondje van Sandro:

Hoi Sandro. Wie ben jij?
Ik ben de zoon van Verona en bijna 3 maanden oud. Hierboven zie je een foto van mij toen ik net 2 dagen oud was en mijn mama. Ik ben een kruising tussen een Draver en een KWPN’er en wordt waarschijnlijk rond de 1.60 als ik ben uitgegroeid. Maar dat duurt nog wel eventjes gelukkig.

Waar kom je vandaan?
Ik zat 11 maanden veilig in mama haar buik en op 12 april geboren om half 12 ’s avonds. Gelukkig was de baas er om te helpen, want mijn mama werd heel erg moe van de bevalling en die vond het erg moeilijk. Jildou was helaas te laat voor het spektakel, die moest werken. Maar die is ’s nachts nog tot 2 uur bij ons gebleven en geholpen met drinken en staan. Want dat vond ik eerst ook erg moeilijk.

  

Hier mocht ik voor het eerst met mama naar buiten. Dat was wel spannend en kon ik lekker een beetje lopen. Ook voelde ik voor het eerst stroomdraad. Dat is stom!

Hoe vind je het leven?
Het leven is fijn. Ik sta graag buiten en speel graag met Garito, hij is mijn grote vriend. Mama wil namelijk nooit spelen, maar Garito rent graag rondjes met mij en ik mag altijd tegen hem opspringen. Mijn baasjes zijn lief, maar ik vond ze eerst niet zo lief toen ze met een halster en halstertouw aan kwamen zetten. Maar ik heb toch al een aantal dingen geleerd. Ik kan al mijn voetjes optillen, kan in de trailer staan, je mag mij overal aaien en durf het halster aan. Dat meelopen vind ik alleen nog niet zo leuk.

Ook bijt ik graag in van alles en nog wat. Ik kan goed spelen met emmers en hap graag in Jildou haar kleren als ze een selfie van ons wil maken.

Maar we kunnen ook een goede selfie maken hoor ♥

Wat doe je graag op een dag? 

Slapen. Overal en altijd. Dat kan ik goed. Het liefst in de zon en helemaal plat. Zo kan ik het beste relaxen, want het veulenleven is best heftig hoor. Ik moet de hele wereld nog ontdekken en kan nu ook al gewoon gras eten. Dat is allemaal best vermoeiend en dan doe ik graag een dutje.

Ook eet ik graag gras en brokjes.

Wil je verder nog iets met ons delen?
Zie je hoe groot ik al word? Toen ik net geboren was kon ik nog onder mijn mama door lopen en nu word ik echt groot. Dat vind ik leuk, ik kan nu namelijk ook veel harder rennen en langer zonder mijn mama. Ook krijg ik donkere haren, een beetje zoals mama, maar dat betekent ook dat ik nu van die panda-ogen krijg. Dat vind Jildou niet zo mooi, maar daar kan ik ook niet aan doen.

Ben je ook nog nieuwsgierig naar Garito? Hij heeft zich hier voorgesteld.

Opeens ben ik weer een paardenmeisje

Paardensnoepjes in elke jaszak, verdwaalde stro in mijn sokken, blaren en extra eelt op mijn handen, een lege portemonnee en opeens allemaal paardenfoto’s op mijn Instagram account. Het paardenmeisje in mij is weer wakker geworden en ik vind het heerlijk.

Wel heb ik mijzelf behoorlijk verrast en mijn ouders kijken waarschijnlijk nog gekker op. Ik wist dat de liefde nooit helemaal bekoeld was, want mijn hart ging altijd nog wat sneller kloppen bij het zien van paarden. Maar dat de liefde in zulke hevigheid terug zou komen had ik niet verwacht. Blijkbaar kruipt het bloed waar het niet gaan kan en dat allemaal dankzij 1 Spaanse viervoeter.

Nu stroomt mijn hoofd over van ideeën. Ik wil oefenen, beter worden, ik rij af en toe zelfs een wedstrijdje en mijn wishlist wordt met de week langer. Ik wil een trailerrijbewijs, van die prachtige leren rijlaarzen en een nieuw zadel zou ik ook fijn vinden. Daarbij is het ook meteen handig dat ik de staatsloterij eens ga winnen, want die paardensport is belachelijk duur.

Nadat ik dus na een aantal jaar weer frequent in het zadel zit kan ik zeggen: ik kan nog steeds gewoon echt niet paardrijden. Waar ik vroeger dacht dat ik het allemaal aardig kon weet ik nu gewoon: ik bak er niets van! Dat geeft niets, want je bent nooit uitgeleerd. Maar ik kom er nu ook achter dat alles wat fout gaat eigenlijk mijn schuld is en niet zozeer die van Garito. Ik zenuwachtig? Garito denkt ook dat hij zenuwachtig moet zijn. Wiebelt hij? Ik hou hem niet in balans. Maken we er een potje van? Dan is het 99% van de tijd gewoon mijn schuld. Maar Garito ziet ook graag kabouters en test mij af en toe flink uit. Als er dan iets fout gaat is het dus eigenlijk zijn schuld. Vandaar die 1%.

Dat er dan één viervoeter is die mij weer zo de paardenwereld in gooit en die uren in het zadel vind ik heerlijk. Ik ben weer een paardenmeisje en het is fantastisch!