Opeens ben ik weer een paardenmeisje

Paardensnoepjes in elke jaszak, verdwaalde stro in mijn sokken, blaren en extra eelt op mijn handen, een lege portemonnee en opeens allemaal paardenfoto’s op mijn Instagram account. Het paardenmeisje in mij is weer wakker geworden en ik vind het heerlijk.

Wel heb ik mijzelf behoorlijk verrast en mijn ouders kijken waarschijnlijk nog gekker op. Ik wist dat de liefde nooit helemaal bekoeld was, want mijn hart ging altijd nog wat sneller kloppen bij het zien van paarden. Maar dat de liefde in zulke hevigheid terug zou komen had ik niet verwacht. Blijkbaar kruipt het bloed waar het niet gaan kan en dat allemaal dankzij 1 Spaanse viervoeter.

Nu stroomt mijn hoofd over van ideeën. Ik wil oefenen, beter worden, ik rij af en toe zelfs een wedstrijdje en mijn wishlist wordt met de week langer. Ik wil een trailerrijbewijs, van die prachtige leren rijlaarzen en een nieuw zadel zou ik ook fijn vinden. Daarbij is het ook meteen handig dat ik de staatsloterij eens ga winnen, want die paardensport is belachelijk duur.

Nadat ik dus na een aantal jaar weer frequent in het zadel zit kan ik zeggen: ik kan nog steeds gewoon echt niet paardrijden. Waar ik vroeger dacht dat ik het allemaal aardig kon weet ik nu gewoon: ik bak er niets van! Dat geeft niets, want je bent nooit uitgeleerd. Maar ik kom er nu ook achter dat alles wat fout gaat eigenlijk mijn schuld is en niet zozeer die van Garito. Ik zenuwachtig? Garito denkt ook dat hij zenuwachtig moet zijn. Wiebelt hij? Ik hou hem niet in balans. Maken we er een potje van? Dan is het 99% van de tijd gewoon mijn schuld. Maar Garito ziet ook graag kabouters en test mij af en toe flink uit. Als er dan iets fout gaat is het dus eigenlijk zijn schuld. Vandaar die 1%.

Dat er dan één viervoeter is die mij weer zo de paardenwereld in gooit en die uren in het zadel vind ik heerlijk. Ik ben weer een paardenmeisje en het is fantastisch!

Nieuwe hobby | Werken met de naaimachine

Een naaimachine. Toen ik klein was vond ik het maar een eng ding. Ik was altijd veel te bang dat ik iets kapot maakte of iets dat helemaal fout ging. Vroeger zocht ik dus gewoon de stof uit en mijn moeder deed de rest.

Totdat het afgelopen zomer een beetje begon te kriebelen. Ik had mijn bachelor diploma gehaald en ik wilde eigenlijk een nieuw ‘project’en iets nieuws om te leren. Mijn moeder ging al drie jaar naar een naaicursus en omdat ik het werken met de naaimachine niet van haar kon leren ging ik gewoon een aantal keer mee om ‘het uit te proberen’. Ondertussen zijn we 6 maanden en 7 kledingstukken verder en vind ik het ontzettend leuk!

Hierboven zie je een foto van mijn eerste project. Eigenlijk was dit gewoon een bij elkaar geraapt zooitje. Een uitprobeersel en een poging tot het opmaken van kleine stukjes reststof. Wat leerde ik van mijn eerste project? Dat ik deze trui eigenlijk nooit buitenhuis aan doe en dat het netjes de punten op elkaar naaien niet makkelijk is.

Dit waren alle stoffen die ik kocht op mijn eerste stoffenbeurs. Van deze stapel heb ik nog de zwarte, blauwe en roze stof liggen. De rest hangt allemaal al in de kast.

Dit was mijn tweede project en droeg ik tijdens mijn diploma-uitreiking. Op de foto is de jurk nog niet af. Hij was iets te groot rond de taille en er is nog een rechtermouw aangezet.

En verder maakte ik nog:

Oké, dit is inderdaad geen kledingstuk. 

Niet op de foto: een donkerblauw simpel rokje en een lichtbruin suede rok.

En dit is mijn huidige project. Het wordt een dunne blouse en weer iets anders dan het eigenlijk zou moeten zijn. Dat is eigenlijk het leukste aan zelf je eigen kleding maken, want je kunt er alle kanten mee op. En als er iets fout gaat dan gewoon ‘even’ weer loshalen, opnieuw aan elkaar zetten en je kunt weer verder. Dat klinkt hier misschien leuker dan dat het is. Uithalen is waardeloos. 

Ik vind het echt ontzettend leuk. Het is net een soort bouwproject, maar dan niet van hout en kun je het gewoon aantrekken. En als het mislukt is het gemakkelijker weer hersteld dan met hout. Probeer maar iets uit elkaar te halen als je het vast hebt geplakt met lijm. Dan is draad toch handiger.

Nu nog op de planning: 4 jurken, 1 trui, een spijkerrokje en een shirt met een watervalhals. Ik hou mezelf wel bezig met mijn nieuwe hobby!

A little peek into my life #6

Het is weer eens tijd voor een: ‘Wat heeft Jildou de afgelopen tijd gedaan’ post. Maar de komende dagen komt er nog meer online hoor. Dus niet weer alleen maar foto’s. En is het geen heerlijk weer de afgelopen dagen? Het zonnetje maakt alles mooier en dan is het helemaal niet erg dat ik ’s avonds moet werken. Kan ik ’s middags lekker van het weer genieten en dat heb ik de afgelopen tijd zeker gedaan. En dit heb ik nog meer gedaan:

Ik ging voor mijn werk naar een Gin & Tonic tasting bij de Sligro en dat was vet leuk! Nu ben ik niet de grootste liefhebber van gin en ook tonic vind ik niet echt lekker, maar op een dinsdagmiddag leren over alcohol en lekkere hapjes erbij krijgen vind ik altijd een goed idee!

En op die (hele grote lege) parkeerplaats bij de Sligro bedacht iemand om zijn auto zo dicht naast onze bus te parkeren dat ik gewoon via de bijrijdersstoel moest instappen. Terwijl alles om ons heel leeg was. Dat is toch slecht parkeren?

Ik ging naar een stoffenmarkt in Zwolle en kwam thuis met dit ♥ Wat ga ik ervan maken? Twee jurken, 1 shirt, 1 rokje en 1 blouse. Lekker zomers.

En ik maakte Project #7 af. Ik kan een zelfgemaakte sjabrak aan de verzameling toevoegen.

Ook Kyra geniet heel erg van dit lekkere weer.

Ik was op een vrijdagavond zomaar vrij en ging samen met E. Groningen in. Eerst gingen we een drankje doen bij de Pintelier en daarna wilde we een hapje eten. Dat is altijd lastig op vrijdagavond wanneer je niet hebt gereserveerd in Groningen, maar uiteindelijk vonden nog een plekje. Het eten was oké en daarna gingen we bij een vriend op visite die net zijn eigen huis had gekocht.

En dit is een foto van een paard dat wit is, maar dat eigenlijk niet wil zijn.

Ik wil eigenlijk al een tijdje graag nieuwe rijlaarzen en dat is niet gemakkelijk. Ik heb zelf nu rubberen rijlaarzen en ik geloof dat die al 8 jaar oud zijn. Ze zien er nog prima uit en ze werkte nog prima dus ik hoefde eigenlijk nog geen nieuwe. Maar ze zijn gisteren eindelijk kapot gegaan, dus nu ‘moet’ ik wel nieuwe rijlaarzen.  Dan kom je in een wereld van veel te veel keus terecht en moet je een dikke portemonnee meenemen. Ik ging dus afgelopen week naar de Divoza en paste een aantal laarzen en maakte deze foto, waarbij de voetmaat en kuitmaat goed zat.

En ik at het eerste ijsje van 2017 buiten in de zon.

Wat ik verder nog meer deed wat niet op de foto staat: werken, op de bank liggen met koorts, Chef’s Table kijken, paardrijden, thaiboksen, taart eten voor verjaardagen, een nieuwe telefoon kopen via marktplaats, omdat mijn oude verdronk tijdens een regenbui, namen verzinnen voor het veulentje dat bijna wordt geboren en ik ben begonnen met het maken van een maxi-jurk die nu weer uit elkaar moet, want ik heb het helemaal verkeerd gedaan. Ja, dat gebeurt ook wel eens.

En wat doe ik de rest van de week? Oefenen voor de dressuurwedstrijd van aankomende zaterdag. Ook moet ik eens druk op zoek naar een cadeau voor Meneer, want die wordt bijna 25 en moet ik nog een aantal dagen werken. Natuurlijk ook nog in de zon zitten deze week en misschien een vakantie boeken voor in mei. Nu al vakantie voorpret!

Fijne week!

A little peek into my life #5

Hallo allemaal. Waren jullie ook zo verrast dat er opeens weer een boel posts online waren gekomen? Ja, ik heb de smaak weer te pakken. Dat krijg je als je overdag vrij bent en het telkens zulk slecht weer is. Wat een regen de afgelopen week hé? Morgen en vrijdag valt er zelfs nog veel meer, maar daarna wordt het hopelijk een stuk beter. Tijd voor zon en lentejassen dacht ik zo.

Toen ik ’s avonds eens thuis kwam van mijn werk vond ik dit tafereel. Wat een slaapkoppies hé?

Ik ging vorige week maandag een lesje thaiboksen meedoen. Nou, dat heb ik geweten. Ik vond het heerlijk, maar mijn scheenbenen waren kapot. ’s Morgens werd ik wakker met blauwe plekken op mijn scheenbenen.

Auw dus! Sporten is gezond toch?

Afgelopen vrijdag ging ik met Mem en Marije naar een hobbybeurs in Assen. We kochten een aantal hangers om nieuwe oorbellen van te maken en een handletting boekje plus brushpennen.

De ecoline pennen hebben we meteen uitgeprobeerd, maar het is lastiger dan ik dacht. We hebben wel speciaal papier erbij gekocht en met water vervaagd ook zeker de kleur zoals het hoort, maar de juiste techniek hebben we nog niet onder de knie.

De nicht van E. kreeg eind januari een baby’tje en we gingen zondag even op kraamvisite en nam dit leuke cadeautje mee. Ik vond hem super hilarisch!

Op de foto ziet het er niet echt smakelijk uit, maar het is zo’n lekkere lunch! Een wrap besmeren met roomkaas, belegen met jonge kaas, gegrilde paprika uit pot en stukje kipfilet en in de grillpan. Zo lekker!

Deze dondersteen had weer een ontzettend comfortabele slaapplek gevonden op mijn dekbed.

Gisteravond ging ik weer naar naaicursus en mijn volgende project is een blouse voor in de zomer. Het voorpand zit in ieder geval al een stukje in elkaar en ik hoop dat het uiteindelijk goed uitpakt. Ik ben altijd bang dat iets niet past als ik het zelf maak.

En dan het allerleukste van afgelopen week? Ik had zaterdag mijn eerste oefenwedstrijd met Gerrit.

Wat was het leuk en wat was hij braaf! De eerste proef ging uiteindelijk niet zo goed, maar dat was gewoon mijn schuld. Ik was er niet helemaal bij, maar de tweede proef was beter. Toen kregen we 176 punten en dat was zelfs bijna een winstpunt! Voor de eerste keer ben ik hartstikke tevreden. Nu gewoon verder trainen en op naar de volgende wedstrijd!

En zie hier een hele dikke paardenbuik. Nog maar iets meer als een maandje en dan krijgt Verona een veulentje. Ik ben super nieuwsgierig wat voor veulentje het wordt, hoe het eruit komt te zien en of het allemaal goed gaat natuurlijk. Ik heb ooit in de geboorte van Indy meegemaakt, maar dat was in 2002. Nu 15 jaar later maak ik het veel bewuster mee en ik ben zo nieuwsgierig. De laatste loodjes voor Verona nu dus. Ik moet ondertussen maar eens op zoek naar een naam voor het veulentje.

Vanavond ga ik weer fijn tegen die bokszak aanschoppen tijdens de bokstraining en verder moet ik nog een aantal dagen werken deze week. Zaterdagavond ga ik samen met Meneer en een ander stel uit eten om een jubileum te vieren en dan is het alweer zondag. Mag de zon dan alsjeblieft de hele week gaan schijnen?

Een spandoek, maar dan net even anders

Wanneer je moeder 50 wordt dan moet daar natuurlijk een groot feest omheen georganiseerd worden. De trukendoos wordt opgetrokken en dan moet er natuurlijk een spandoek gemaakt worden en een pop in de tuin. De hele tuin was in ieder geval goed versierd, maar dat is niet waar ik het vandaag over wil hebben. Ik wilde het vandaag hebben over ons spandoek. Die er net even wat anders uitzag dan elk ander spandoek. Want waarom zou je het spandoek niet net even wat creatiever maken als normaal? Mijn zusje Marije kwam met die fantastische idee en tof is hij geworden hé? De credits zijn eigenlijk allemaal voor Marije, ik heb alleen maar meegeholpen met verven. Ik pronk er nu gewoon mee 🙂

 

Zo zag het spandoek eruit voor het inkleuren en ik vind hem nog steeds echt super cool. Het klopt, als je langs ons huis was gereden had je er waarschijnlijk niets van gelezen. Maar dat was met een ander spandoek ook niet gelukt, je rijdt met 80 km/u langs ons huis dus dan is alles lezen al lastig.

Wat ik dan wel deed is een paar leuke kaartjes maken voor bij het gebak. Ik werd geïnspireerd door Marije haar creatieve brein en (met behulp van een beetje Pinterest en Google) deed ik ook een poging tot handlettering en dat is eigenlijk best goed gelukt. Ik vind vooral het kaartje met ‘Kokoscake met witte chocolade’ erg goed gelukt.

Misschien duiken we straks wel dieper in de wereld van handlettering. Mijn zusjes worden tenslotte in juni 21. Dat is ook een reden voor groot feest.

De eerste keer | Alleen naar de bioscoop

Alleen naar de bioscoop gaan vinden veel mensen maar vreemd en eng. Ja, daar was ik ook één van. Naar de bioscoop gaan is toch al snel een uitje waar meerdere mensen bij aanwezig zijn. Maar wat als je nu een film écht wilt zien, maar niemand wil en kan mee. Dan ga je maar gewoon alleen. Dat is dus ook wat ik afgelopen zomer deed.

Het was tijdens een weekend dat ik alleen was in Arnhem. Vriendje was het weekend bij zijn ouders en zou zondagmiddag weer terugkomen. Ik was dus zaterdagavond alleen en ik wilde dolgraag naar de nieuwste Captain America film. Omdat ik toch dolgraag die film op zaterdag wilde zien en ik wist dat ik Vriendje geen plezier deed om samen naar de film te gaan kocht ik zaterdagmiddag een kaartje. Voor mezelf. Stoer.

Ik voelde natuurlijk wel wat spanning toen ik aan de balie een kaartje wilde kopen, maar de dame keek helemaal niet gek op toen ik 1 kaartje wilde voor de film. Nadat de eerste hindernis was overwonnen ging ik nog even de stad in (dat vinden we dan weer niet gek hé. Alleen de stad in gaan). Een paar minuten voordat de film begon stapte ik de zaal binnen, ging helemaal achterin zitten en binnen no-time begon de film. In de pauze las ik gewoon een magazine en toen ik later de bioscoop uit liep voelde ik me verschrikkelijk badass! Alleen naar de film gaan is een piece of cake!

Dus is er eens een film die je echt graag wil zien, maar niemand wil met je mee? Het is niet erg of zielig of forever-alone als je in je eentje naar de film gaat. Het is hartstikke stoer. Plus, je hoeft je de snacks ook met niemand te delen. Wat houdt je nu nog tegen?

 

 

Mijn Netflix favorieten van dit moment

Ik ben altijd al gek op series en films geweest. Het was dus geen verrassing dat ik ook wel nieuwsgierig werd toen Netflix werd geïntroduceerd. Nu heb ik al lange tijd samen met mijn twee zusjes een abonnement en worden een aantal vrije uren besteed aan Netflix. Maar het aanbod van Netflix is zo ontzettend groot dat ik soms door de bomen het bos niet meer kan zien. Gelukkig heb ik toch nog een paar hele leuke dingen kunnen vinden en het tenslotte nog steeds niet prachtig weer buiten. Kun je meteen iets leuks uitkiezen en onder de dekens kruipen.

Inside Out
Inside Out is een animatiefilm en heel erg leuk. In de film volg je de emoties van het tienermeisje Riley. Wij worden allemaal geleid door emoties en dat is in deze film zo bijzonder en goed neergezet. De emoties Plezier, Angst, Woede, Afkeer en Verdriet volg je in deze film en samen proberen ze het beste te doen voor Riley. Natuurlijk zijn ze het niet altijd met elkaar eens en dat zorgt weer voor problemen. Gelukkig is er altijd een happy ending.

 

A Girl Like Her
Ik was heel nieuwsgierig naar dit verhaal toen ik erover las bij Annemerel en wat was dit indrukwekkend! Ik vond het een erg goed verhaal en zou het iedereen aanraden. De film gaat over Jessica die op de middelbare school heftig wordt gepest door haar voormalige beste vriendin Avery en uiteindelijk besluit een zelfmoordpoging te doen, omdat ze het pesten niet meer aan kan. De film is gebaseerd op waargebeurde verhalen en heel heftig. Ik zou de film iedereen aanraden, maar let op: het is geen lekker wegkijkmateriaal.

 

Chef
Nog een kookfilm in het rijtje die ook heel erg leuk is! De film gaat over Chef Carl Casper die een conflict heeft met de eigenaar van het restaurant waar hij werkt. Uiteindelijk besluit hij ontslag te nemen en in Miami start hij met een foodtruck met zijn beste vriend en zoon. Het verhaal is niet heel diepgaand, maar wel heel erg leuk omdat er zoveel lekker eten tevoorschijn komt. Dus zorg ervoor dat er genoeg snacks klaarstaan als je deze wilt kijken, want honger gegarandeerd!

 

Fittest on Earth
Deze past ook in het straatje van documentaires en wat was hij tof! Deze documentaire gaat over een groepje mannen en vrouwen die meedoen aan de Crossfit Games 2015. De deelnemers geven je een kijkje achter de schermen en wat hebben zij een spierballen! Ik vond het een inspirerende documentaire. Niet omdat ik dezelfde doelen heb, maar gewoon om te zien hoe zo’n wedstrijd loopt en het doorzettingsvermogen van deze atleten is gewoon fantastisch!

 

Welke zou jij kijken?

Op natuurijs ben ik gelukkig

Een koude neus, je laten meevliegen door de wind, het gekraak onder je voeten en later de vermoeidheid in je benen. Schaatsen op natuurijs vind ik fantastisch! Daarom was ik ook helemaal in mijn element toen ik twee week geleden na 3 jaar weer kon schaatsen.

De eerste ijsbaan die open was bij ons in de buurt was in Roden. Het was superdruk met allemaal kinderen en voornamelijk ook onwennig, maar ook zo ontzettend lekker.

Een dag later was ijsbaan in het dorp open en natuurlijk moest ik daar ook een aantal rondjes schaatsen. Onze ijsbaan ligt verscholen in het bos en heeft echt een perfecte grootte. Hij  is eigenlijk nog breder dan op de foto hierboven, maar ik kan me niet herinneren wanneer dat ooit open is geweest. De kwaliteit van het ijs is langs de bosrand nooit zo goed als de rest. Gelukkig is onze ijsbaan nog groot genoeg en heb ik verschillende middagen rondjes mogen rijden.

Helaas gaat het nu niet meer lukken. Het vriest dan nu af en toe nog wel eens, maar schaatsen zit er deze winter niet meer in denk ik. De schaatsen liggen nog niet op zolder (tot ergernis van moeders), maar je weet het maar nooit. Misschien mogen we toch weer. De winter kan voor mij in ieder geval niet meer stuk 🙂

 

 

 

Ondertussen heb ik ook een diploma

Toen ik in augustus vertelde dat ik mijn bachelordiploma haalde duurde het nog wel even voordat ik uiteindelijk een handtekening op het papiertje mocht zetten en hem ook daadwerkelijk in handen had. Na 3,5 maand was het dan eindelijk zover en mocht ik hem eind november ophalen. Ondanks dat deze gebeurtenis ook al vier maanden geleden is wilde ik hem toch graag met jullie delen (en natuurlijk mijn zelfgemaakte jurk showen).

Op 20 november was het dan zover. Mooie kleding aan, haren in de krul en de kachel in de auto aan, want wat was het koud op die dag! Op de uitnodiging stond dat we op tijd moesten zijn. Nou, ik dacht mijn school wel een beetje te kennen en normaal zijn ze nooit zo punctueel. Blijkbaar op de dag van de diploma-uitreiking wel. Proberen ze het na die vier jaar toch nog een beetje goed te maken. Was het niet dat ik nu eigenlijk een beetje laks was en niet écht op tijd was. Dus zodra ik binnen was moest ik in de tiende versnelling naar boven om snel een handtekening te zetten op dat papiertje, lachen voor de foto, heel snel hoi zeggen tegen mijn oude klasgenoten en op naar de zaal voor de generale repetitie. Pardon?! Ja, dat dachten wij ook. Anderhalf uur van te voren zaten wij al op de tribune om te luisteren hoe we straks het podium op moesten lopen en hoe we het diploma in ontvangst moesten nemen. Dat is eigenlijk toch wel een beetje gedoemd te mislukken toch? We moesten ook niet gek opkijken als we per ongeluk het verkeerde diploma kregen zeiden ze. Aanpakken, lachen, foto en doorlopen! Ruilen doe je maar achter de schermen. Natuurlijk kregen we bijna allemaal het verkeerde diploma, maar dat zie je op de foto toch niet 🙂

Ja, we kregen zelfs zo’n fantastisch hoedje. Helaas mochten we er niet mee gooien. 

Na 2,5 uur stonden we weer buiten en had ik opeens dat papiertje in handen. Klaar, finished en finito. De studententijd is dan toch écht officieel ten einde! Ik sprak nog met mijn oude mentor, zwaaide mijn klasgenoten uit en dan moet je ’s avonds opeens weer werken.

Maar de dag was tof! Ik was blij dat Stenden zo’n uitgebreide diploma-uitreiking had georganiseerd voor ons. Er waren verschillende sprekers uit het vakgebied en ze hadden er echt hun best voor gedaan en ik had een goede gelegenheid om mijn nieuwe jurk aan te doen!

A little peek into my life #4

Ja, dat is lang geleden hé? Maar ik leef nog steeds en heb de weg naar mijn blog weer gevonden. Mijn laatste bericht was van drie maanden geleden dus ik hoop dat jullie allemaal fijne kerstdagen hadden, een knallend nieuwjaar en niets hebben gemerkt van Blauwe Maandag. Ik heb me in ieder geval goed vermaakt in de afgelopen maanden en ik heb zin om weer wat te bloggen. Ik zal niets beloven, want dat werkt toch niet. Maar er komen binnenkort nog wat meer posts tevoorschijn, maar nu eerst: wat deed ik de afgelopen maanden?

Ik nam afscheid van mijn allereerste baantje. Ik begon op mijn 15e te werken bij het restaurant van het Gevangenismuseum en nu bijna 8 jaren later nam ik afscheid.

Ik begon namelijk met een nieuwe baan bij Fellini in Assen. Ik ging er daarna samen met mijn zusjes en Mem eten.

Ik mocht mijn diploma ophalen!

In december viel ik met de scooter. Ja, dat was wel even auw en natuurlijk nog veel erger voor mijn scooter. Vooral de voorkant is aardig beschadigd, maar gelukkig rijdt hij nog wel gewoon.

Ik zou op 7 januari met Gerrit onze eerste onderlinge wedstrijd rijden. Gewassen en al stond hij heel netjes op stal en nog geen uur later had hij de poepvlekken alweer op de hals. Schimmels zijn verschrikkelijk!

Samen met Kyra probeerde ik de Dr. Denker puzzel op te lossen. Lieve foto hé?

Samen met een vriendinnetje bezocht ik in januari Paard&Zo in Steenwijk. Het was koud, maar gezellig en we keken naar een demonstratie van Joyce de Vos over Vrijheidsdressuur. We hebben maar bedacht dat wij vorig jaar ook zo’n clinic gaan houden, want dat zag er heel tof uit! Ik heb al een beetje geoefend met Gerrit.

In februari werd mijn moeder 50! Feest dus!

Voor het feest maakte we natuurlijk een spandoek. Zie je hoe lief Kyra op de stoel tussen ons in zit?

Voor haar verjaardagsfeest maakte ik een heleboel cake en cupcakes. Lekker, lekker, lekker. Mijn favoriete was de citroenyoghurt cake.

Kyra slaapt nog steeds in de meest onmogelijke posities.

En natuurlijk bleef ik paardrijden de afgelopen weken. Het gaat steeds beter en laatst reed ik eens zonder zadel. Jeetje, wat vond ik dat spannend zeg! Het is denk ik zo’n tien jaar geleden dat ik zonder zadel reed, maar Gerrit was super braaf. 

En viespeuk Verona krijgt over ongeveer twee maanden haar veulen. Mevrouw is 10 april uitgerekend en ik ben heel benieuwd hoe het straks gaat. Misschien vraag je je af of ze altijd zo vies is. JA! Ze gaat ’s nachts altijd helemaal languit in haar stal liggen en is ’s morgens altijd helemaal smerig. Ze is nog erger dan Gerrit.

Ik kreeg koekjes uit Hongarije. Ik heb nog regelmatig contact met Niki die ik leerde kennen in Helsinki en we schrijven brieven en sturen cadeautjes. Ik kreeg deze keer koekjes en ze waren lekker!

Dus dat heb ik de afgelopen maanden gedaan. Ik zal proberen om de komende tijd weer wat regelmatiger zulke updates te plaatsen. Ik heb al van verschillende gehoord waarom ik niets meer op mijn blog plaatste en zelf vind ik het ook altijd erg leuk. En wat ga ik nu aankomende week doen? Vanavond ga ik naar de toneeluitvoering van heit en morgen heb ik afgesproken met een vriendin om te lunchen en naar de film te gaan. Ik zag haar voor het laatst op mijn verjaardag in september dus dat werd wel weer eens tijd. Verder moet ik nog een aantal avonden werken, ga ik weer thaiboksen (sinds kort echt favoriet) en heb ik volgende week zaterdag een clinic van Herge van Hall. Ja, ik word straks nog echt een topruiter 🙂  Ik heb er weer zin in!

1 | 2 | 3 | 4 | 23 |