Ik ging op vakantie naar Montenegro

Deze keer ging ik voor het eerst met Meneer op vakantie. Na vier jaar verkering durfde het nu toch echt eens aan en stapte we samen in het vliegtuig richting Dubrovnik. Vanuit daar zou onze reis beginnen naar Montenegro. Kijk je mee naar onze reis?

 

We kwamen dus ’s avonds laat aan in Dubrovnik na veel vertraging op Schiphol. We hadden een slaapplek vlak bij het vliegveld gehuurd en de volgende morgen gingen we weer terug naar het vliegveld om de auto op te halen. Toen ging de reis naar Montenegro beginnen. Onze eerste stop was Kotor.

Kotor is een hele mooie stad gelegen in een baai. Vandaar dat het ook de Bay of Kotor wordt genoemd. We sliepen hier midden in het oude gedeelte van de stad en het was prachtig. Toen we aan het einde van de middag onze auto hadden geparkeerd en bagage hadden gedropt gingen we een rondje maken. Meneer had ik iets gelezen over de ladder van Kotor en dapper liepen we een berg op omhoog.

Uiteindelijk gingen we helemaal verkeerd, maar kwamen we wel in the middle of nowhere een huisje tegen met een ezel, koude drankjes en een hele aardige oude man. Dat maakte de moeilijke klim het meer dan waard. Plus het uitzicht was ook niet verkeerd.

De volgende dag hadden we dan de echte Ladder van Kotor gevonden en beklommen we de oude stadsmuren van Kotor. De muur is 4,5 kilometer lang en daarmee behoort de stad tot de best bewaard gebleven middeleeuwse steden aan de Adriaatische Zee.

Ja, dat was best een stevige klim. Gelukkig zijn er genoeg mogelijkheden om vroegtijdig je reis naar boven af te breken. Er zijn namelijk drie verschillende routes naar boven. Ooit van plan? Zorg voor een flesje water, daar zul je geen spijt van hebben!

En toen was het tijd voor de Lovćenpas. Mensen zeggen dat het één van de meest indrukwekkende wegen ter wereld is. Ik vond het vooral ook heel erg spannend. Deze weg werd in de 19e eeuw gelegd door de Oostenrijkers en er zitten 25 haarspeldbochten in. Nou, dat is soms niet goed voor je hart.

Onze huurauto bleek overigens echt heel hele dikke, spierwitte, nieuwe Skoda te zijn. Dat vond ik wel heel spannend rijden. Dus voor de foto kijk ik erg blij, maar ik moet toch eerlijk zeggen dat ik meer gewoon op de bijrijdersstoel heb gezeten.

Even stoppen langs de weg. Die huizen die je daar dus beneden ziet, ergens daar ligt ook Kotor.

Jammer genoeg werd het weer er niet beter op. Dat zie je ook wel aan mijn hoofd. En mijn fantastisch bij elkaar geraapte outfit, omdat het steeds kouder werd.

Na de 25e haarspeldbocht kom je dan uiteindelijk helemaal bovenaan en heb je adembenemend uitzicht. Wij zagen vooral wolken. Heel veel wolken.

Daar in dat witte staat ook een gebouw, daar kwamen we zelfs vandaan. Het weer zat ons dus die dag niet echt mee. We reden dus maar snel door naar ons nieuwe adres in Budva. Hier is het tijdens het hoogseizoen super druk aan het strand.

We sliepen in een ontzettend leuk guesthouse en in de zomer is het hier denk ik helemaal fantastisch met een eigen zwembad voor de deur. De eigenaar maakte ’s avonds lekker eten voor ons en ook ’s morgens kregen we een erg fijn ontbijt, plus een boel leuke tips voor onze reis verder.

Wij gingen verder naar het noorden richting het Durmitor National Park. Onderweg bleven we nog slapen in Nikšić en hadden we een ontzettend toffe slaapplek midden in de bergen.

Links zie je de boomhut die bij ons houten huisje in de bergen hoorde. Er was zoveel ruimte om het huisje heen en je hoorde gewoon helemaal niets. Dit moet met mooi weer een nog leukere plek zijn, want het was bij ons gewoon echt te koud om buiten te blijven zitten.

En de dame had allemaal eten voor ons gemaakt. Het was echt fantastisch! De pannenkoeken, aardappels, salade, brood en kaas was wel een beetje een gekke combinatie maar heel erg lekker. De pannenkoeken hebben we gewoon ’s morgens lekker op gegeten.

Wat hebben we nog meer gezien?

Het peperdure eiland Sveti Stefan op een afstandje.

Heel veel bergen met heel veel water.

De Tara Bridge waar we met een zipline vanaf gleden. Dat was echt tof!

We gingen naar het Nationaal Parkk Durmitor.

Waar we de hele reis niemand tegen kwamen behalve een paar koeien op de weg.

En we gingen naar klooster in een berg. In Montenegro is een klooster in een berg gebouwd genaamd Manastir Ostrog. Wij waren behoorlijk onder de indruk dus dat wilde wij zien en blijkbaar waren we die dag niet de enige.

Het was echt knetterdruk. Overal waar je keek zag je mensen. Toen wij de vijf kilometer omhoog liepen vonden we al dat er veel mensen met slaapzakken en tassen naar boven klommen, maar dat was dus omdat iedereen er bleef overnachten. Verrassing! Daarom was het er dus zo druk. Het klooster behoort namelijk tot de meest bezochte bedevaartsoorden van de Balkan en die avond zou er een mis plaatsvinden. Dat verklaart dus al die slaapzakken.

En toen was het tijd om terug te rijden naar Dubrovnik. Van het rustige en kalme Montenegro kwamen we terecht in het snikhete en super drukke Dubrovnik. Hier was het toeristische seizoen al in alle hevigheid losgebarsten en het bleek nog niet eens heel druk te zijn volgens de locals.

Iemand die de Walk of Shame van Game of Thrones herkent?

Dubrovnik is echt fantastisch. Het is er super warm en het is er heel erg druk, maar het is er ook echt heel mooi met straatjes om in te verdwalen, prachtige uitzichten en een helderblauwe zee.

We vonden zelfs een heel rustig plekje om lekker te zwemmen en dat was zo lekker met het warme weer.

En als echte Game of Thrones fans konden we die tour natuurlijk ook niet overslaan. Ik vond het een echte aanrader, de stadsmuur van Dubrovnik bewandelen kun je wel overslaan. Het is veel te druk en veel te duur. Rij dan gewoon lekker door naar Kotor.

Dat was Montenegro en een stukje Dubrovnik. Ik heb echt genoten van deze vakantie en kan niet wachten tot ik weer eens op reis mag. Montenegro is ook echt aan te raden als vakantieland! Het is goedkoop, nog niet al te toeristisch en de natuur is echt prachtig!

Nog nieuwsgierig wat we tijdens de reis gegeten hebben? Klik dan even hier.

Food hotspots in Montenegro en Dubrovnik

Eten op vakantie is één van mijn favoriete dingen. Eten in het algemeen vind ik al heel erg leuk, maar in een onbekend land al helemaal. Nieuwe smaken ontdekken en kleine restaurantjes vinden wordt ik erg enthousiast van en vandaag deel ik met jullie de leukste, kleinste en schattigste restaurants waar wij hebben gegeten tijdens onze reis.

Ladovina Kitchen and Wine Bar, Kotor

In Kotor parkeerde we de auto een heel eind buiten de stad en onderweg naar het centrum liepen we langs dit kleine restaurant. Je zit hier heel schattig onder de bomen op een kleine binnenplaats met een grote bar in het midden. Ik at hier de typische zwarte risotto met zeevruchten en hij was echt héél erg lekker! Verder kun je hier terecht voor ontbijt, lunch, diner en de borrel. Kortom een heel leuk plekje buiten de oude stad. Deze moet je niet overslaan hoor!
Njegoseva 209, Kotor 85330, Montenegro

Pekara, Nikšić

Pekara is een klein restaurant in het centrum van Nikšić midden in Montenegro. Alle reisgidsen zullen je vertellen dat je Nikšić beter kunt overslaan en dat kan ik alleen maar beamen. Wij verbleven toch één nacht in Nikšić, omdat we niet in 1 keer wilde doorrijden naar het noorden en gingen bij Pekara eten ’s avonds. Ik vond het restaurant via Tripadvisor en het was fantastisch! We hebben nog nooit zo goedkoop gegeten als bij Pekara en het was heel erg lekker. In totaal waren we voor twee hoofdgerechten, twee toetjes en 4 drankjes nog geen €20,- kwijt. Ook hier kun je terecht voor ontbijt, lunch en diner.
Marka Miljanova, Nikšić 81400, Montenegro

Beach Bar Dodo, Dubrovnik

De Dodo in Dubrovnik zit goed verstopt, maar even zoeken en je zit op het terras met het fijnste uitzicht ooit. Ja, je betaalt hier de hoofdprijs voor een biertje en ze hebben helaas geen borrelhap. Maar je hebt wel fantastisch uitzicht, een koel briesje en als je het durft kun je zo van de rotsen het water in duiken.
Ul. od Tabakarije 41, 20000, Dubrovnik, Kroatië 

Ala Mizerija, Dubrovnik

Eigenlijk zou ik dit plekje helemaal bovenaan moeten zetten, want deze bar is het allerleukst. Verstopt net buiten de oude stad van Dubrovnik en weg van die grote massa toeristen vind je Ala Mizerija. Een klein barretje in een rots met een hele simpele kaart, super vriendelijke mensen en ook een ontzettend fijn uitzicht. Je kunt hier zwemmen, zonnebaden en heel lekker eten. Ga hierheen! Sla deze niet over! Geloof mij, dit is het allerleukste plekje van Dubrovnik.
Ulica od Tabakarije 39, Dubrovnik

 

Dit waren mijn 4 favoriete plekjes van onze vakantie. Mijn grootste aanrader is Ala Mizerija in Dubrovnik en vergeet je snorkel niet. Meneer zag zee-egels en een octopus in de baai. Kun je dat ook weer afstrepen van je bucketlist 🙂

A little peek into my life #7

Ik ben weer onder een steen vandaan gekomen hoor. Wat is 2017 een slecht blogjaar voor mij. Ik heb in totaal nog maar 13 verhalen geschreven in 2017 en het jaar is al over de helft. De prijs voor de slechtste blogger mag naar mij, dat is wel duidelijk dus 🙂 Maar deze week kriebelde het weer. Dus klom ik weer in mijn toetsenbord en vandaag laat ik zien wat ik de afgelopen periode allemaal deed.

Food Unplugged

Vrijdag 23 juni was het tijd voor Food Unplugged. Vorig jaar besteedde ik daar een heleboel tijd aan, omdat het voor mijn stage was. Nu was ik er als gast en ik vond het echt ontzettend leuk, gezellig, fantastisch en cool. Ja, ik ben enthousiast.

Food Unplugged is een foodfestival voor foodprofessionals en eigenlijk is het gewoon een heel stoer netwerk evenement dat volledig draait om eten en drinken. Yes please! Vooral het diner is fantastisch. Creative Chef Jasper Udink ten Cate maakte met behulp van een groot team een diner van alle streekproducten die de gasten overdag meenamen. Dat vind ik gewoon echt heel tof. Verder was Jort Althuizen er met bokjes (die zie je hierboven op de foto), Arne Ramak met visjes en Sweet Love Addiction met cheesecake van rode biet, venkel en citroen. Lekker man!

Geroosterde mais, uien, pompoen en zoete aardappel. Allemaal bereidt tussen de kolen.

En dit jaar konden we ook lekker meedoen met de workshops. Dus gingen we ons eigen zeewierpasta maken met Olijck en Sexy Veggies bereiden met Naresh Ramdjas. Ook staat er nog een bakje met kaas in de kelder wat brie gaat worden (als het goed is). Gemaakt met Christian Weij.

En ik maakte kennis met een heel lekker drankje! De eerste Nederlandse Vermouth, namelijk Willem’s Wermoed.

Garito en Sandro

Ik zat weer heel wat uren in het zadel. Het gaat steeds beter met mij en Garito en dat maakt het rijden ook steeds leuker. In de maand juni deden wij mee aan een betaversie videocoaching en dat hield in dat ik een aantal video’s opstuurde naar Noor en zij ons rijtechnisch hielp. Les op afstand dus eigenlijk en dat was fijn, want ik vind haar heel fijn lesgeven maar ze woont in Vierhouten. Voor mij ver weg dus.

En we rijden natuurlijk ook gewoon in de regen. Met een regenjas die me heel veel spierballen geeft.

En Sandro is alweer bijna 3 maanden oud. Meneer wordt steeds groter en krijgt steeds een donkerder kleurtje. Het is gewoon zo’n fantastisch leuk en lief veulentje ♥ Zaterdag stelde hij zichzelf even voor.

En verder:

Vorige week was weer het TT Festival in Assen. Tijd voor de kermis dus. Samen met 3 collega’s deden we nog een rondje over de kermis en gingen we in deze hele leuke en grappige achtbaan en aten we poffertjes. Zaterdagavond ging ik zelf nog even de stad in na mijn werk en het was weer gezellig druk.

Met the family gingen we naar het Wildlands in Emmen en sloten we de dag af met een lekkere dikke hamburger.

Kijk hoeveel bloemen er aan mijn courgetteplant zitten. Er zit helaas nog maar weinig vrucht aan, maar wel veel bloem in ieder geval.

Ik kocht voor de thaiboksen trainingen eindelijk een paar eigen bokshandschoenen en die moesten natuurlijk ook even op de foto.

Met E. ging ik voor zijn verjaardag uit eten bij ’t Feithuis in Groningen en daar aten we de lekkerste aspergesoep ooit! Wat een leuke plek en wat een heerlijk eten!

Maar ook op mijn eigen werk bij Fellini is het erg lekker! Ik ben dol op zalm en dan al helemaal gelukkig als we dat als personeelseten krijgen.

Fellini is ook de plek waar ik dit weekend weer wat uurtjes heb doorgebracht en volgende week ook weer mag rondhuppelen. Verder is het ook weer tijd voor de Zwem4daagse (ik ga voor nummer 17) en we hebben volgende week weer een menwedstrijd waar het één en ander voor geregeld moet worden en ik hoop dat het minder gaat regenen.

Gaan jullie nog iets leuks doen volgende week?

Sandro wil zich graag even voorstellen

Ik heb er helemaal geen aandacht aan besteed op mijn blog, maar op 12 april is de eerste zoon van Verona geboren en hij is fantastisch! Ik heb hem gevraagd of hij zich ook even wil voorstellen hier en dat wilde hij gelukkig wel. Dus hier is het voorstelrondje van Sandro:

Hoi Sandro. Wie ben jij?
Ik ben de zoon van Verona en bijna 3 maanden oud. Hierboven zie je een foto van mij toen ik net 2 dagen oud was en mijn mama. Ik ben een kruising tussen een Draver en een KWPN’er en wordt waarschijnlijk rond de 1.60 als ik ben uitgegroeid. Maar dat duurt nog wel eventjes gelukkig.

Waar kom je vandaan?
Ik zat 11 maanden veilig in mama haar buik en op 12 april geboren om half 12 ’s avonds. Gelukkig was de baas er om te helpen, want mijn mama werd heel erg moe van de bevalling en die vond het erg moeilijk. Jildou was helaas te laat voor het spektakel, die moest werken. Maar die is ’s nachts nog tot 2 uur bij ons gebleven en geholpen met drinken en staan. Want dat vond ik eerst ook erg moeilijk.

  

Hier mocht ik voor het eerst met mama naar buiten. Dat was wel spannend en kon ik lekker een beetje lopen. Ook voelde ik voor het eerst stroomdraad. Dat is stom!

Hoe vind je het leven?
Het leven is fijn. Ik sta graag buiten en speel graag met Garito, hij is mijn grote vriend. Mama wil namelijk nooit spelen, maar Garito rent graag rondjes met mij en ik mag altijd tegen hem opspringen. Mijn baasjes zijn lief, maar ik vond ze eerst niet zo lief toen ze met een halster en halstertouw aan kwamen zetten. Maar ik heb toch al een aantal dingen geleerd. Ik kan al mijn voetjes optillen, kan in de trailer staan, je mag mij overal aaien en durf het halster aan. Dat meelopen vind ik alleen nog niet zo leuk.

Ook bijt ik graag in van alles en nog wat. Ik kan goed spelen met emmers en hap graag in Jildou haar kleren als ze een selfie van ons wil maken.

Maar we kunnen ook een goede selfie maken hoor ♥

Wat doe je graag op een dag? 

Slapen. Overal en altijd. Dat kan ik goed. Het liefst in de zon en helemaal plat. Zo kan ik het beste relaxen, want het veulenleven is best heftig hoor. Ik moet de hele wereld nog ontdekken en kan nu ook al gewoon gras eten. Dat is allemaal best vermoeiend en dan doe ik graag een dutje.

Ook eet ik graag gras en brokjes.

Wil je verder nog iets met ons delen?
Zie je hoe groot ik al word? Toen ik net geboren was kon ik nog onder mijn mama door lopen en nu word ik echt groot. Dat vind ik leuk, ik kan nu namelijk ook veel harder rennen en langer zonder mijn mama. Ook krijg ik donkere haren, een beetje zoals mama, maar dat betekent ook dat ik nu van die panda-ogen krijg. Dat vind Jildou niet zo mooi, maar daar kan ik ook niet aan doen.

Ben je ook nog nieuwsgierig naar Garito? Hij heeft zich hier voorgesteld.

Opeens ben ik weer een paardenmeisje

Paardensnoepjes in elke jaszak, verdwaalde stro in mijn sokken, blaren en extra eelt op mijn handen, een lege portemonnee en opeens allemaal paardenfoto’s op mijn Instagram account. Het paardenmeisje in mij is weer wakker geworden en ik vind het heerlijk.

Wel heb ik mijzelf behoorlijk verrast en mijn ouders kijken waarschijnlijk nog gekker op. Ik wist dat de liefde nooit helemaal bekoeld was, want mijn hart ging altijd nog wat sneller kloppen bij het zien van paarden. Maar dat de liefde in zulke hevigheid terug zou komen had ik niet verwacht. Blijkbaar kruipt het bloed waar het niet gaan kan en dat allemaal dankzij 1 Spaanse viervoeter.

Nu stroomt mijn hoofd over van ideeën. Ik wil oefenen, beter worden, ik rij af en toe zelfs een wedstrijdje en mijn wishlist wordt met de week langer. Ik wil een trailerrijbewijs, van die prachtige leren rijlaarzen en een nieuw zadel zou ik ook fijn vinden. Daarbij is het ook meteen handig dat ik de staatsloterij eens ga winnen, want die paardensport is belachelijk duur.

Nadat ik dus na een aantal jaar weer frequent in het zadel zit kan ik zeggen: ik kan nog steeds gewoon echt niet paardrijden. Waar ik vroeger dacht dat ik het allemaal aardig kon weet ik nu gewoon: ik bak er niets van! Dat geeft niets, want je bent nooit uitgeleerd. Maar ik kom er nu ook achter dat alles wat fout gaat eigenlijk mijn schuld is en niet zozeer die van Garito. Ik zenuwachtig? Garito denkt ook dat hij zenuwachtig moet zijn. Wiebelt hij? Ik hou hem niet in balans. Maken we er een potje van? Dan is het 99% van de tijd gewoon mijn schuld. Maar Garito ziet ook graag kabouters en test mij af en toe flink uit. Als er dan iets fout gaat is het dus eigenlijk zijn schuld. Vandaar die 1%.

Dat er dan één viervoeter is die mij weer zo de paardenwereld in gooit en die uren in het zadel vind ik heerlijk. Ik ben weer een paardenmeisje en het is fantastisch!

De eerste keer | Alleen naar de bioscoop

Alleen naar de bioscoop gaan vinden veel mensen maar vreemd en eng. Ja, daar was ik ook één van. Naar de bioscoop gaan is toch al snel een uitje waar meerdere mensen bij aanwezig zijn. Maar wat als je nu een film écht wilt zien, maar niemand wil en kan mee. Dan ga je maar gewoon alleen. Dat is dus ook wat ik afgelopen zomer deed.

Het was tijdens een weekend dat ik alleen was in Arnhem. Vriendje was het weekend bij zijn ouders en zou zondagmiddag weer terugkomen. Ik was dus zaterdagavond alleen en ik wilde dolgraag naar de nieuwste Captain America film. Omdat ik toch dolgraag die film op zaterdag wilde zien en ik wist dat ik Vriendje geen plezier deed om samen naar de film te gaan kocht ik zaterdagmiddag een kaartje. Voor mezelf. Stoer.

Ik voelde natuurlijk wel wat spanning toen ik aan de balie een kaartje wilde kopen, maar de dame keek helemaal niet gek op toen ik 1 kaartje wilde voor de film. Nadat de eerste hindernis was overwonnen ging ik nog even de stad in (dat vinden we dan weer niet gek hé. Alleen de stad in gaan). Een paar minuten voordat de film begon stapte ik de zaal binnen, ging helemaal achterin zitten en binnen no-time begon de film. In de pauze las ik gewoon een magazine en toen ik later de bioscoop uit liep voelde ik me verschrikkelijk badass! Alleen naar de film gaan is een piece of cake!

Dus is er eens een film die je echt graag wil zien, maar niemand wil met je mee? Het is niet erg of zielig of forever-alone als je in je eentje naar de film gaat. Het is hartstikke stoer. Plus, je hoeft je de snacks ook met niemand te delen. Wat houdt je nu nog tegen?

Garito wil zich graag even voorstellen

Toen wij van de zomer op vakantie waren bij vrienden in Limburg kwamen wij weer thuis met een wel erg bijzondere souvenir. We kwamen namelijk thuis met een Spaanse Andalusiër. Ja, dat is eens wat anders dan een koelkastmagneet uit Maastricht of een Limburgse vlaai. Maar nu na een aantal weken is Garito al helemaal ingeburgerd. Tijd voor een voorstelrondje:

Hoi Garito. Wie ben jij? 
Ik ben een Andalusiër. Eén van de oudste paardenrassen ter wereld en wordt ook wel ‘het zuivere Spaanse ras’ genoemd of in het Spaans: ‘Pura Raza Española (PRE)’. Je herkent mijn ras aan onze lange manen en soepele gangen. Mensen gebruiken ons graag voor shows en ook in films zijn wij een graag geziene gast.

Waar kom je vandaan?
Ik ben geboren op de Spaanse Staatsstoeterij Yeguada de La Cartuja Hierro del Bocado. Hier ben ik opgeleid om in vierspan te rijden voor de wagen, maar ik leerde ook om onder het zadel goed te rijden. Een aantal jaren geleden verhuisde ik met mijn drie vrienden uit het vierspan naar Limburg om na een tijdje te verhuizen naar Duitsland. Hier stond ik ongeveer 2,5 jaar, maar hier vond ik het niet zo leuk. Afgelopen zomer verhuisde ik nog een keer, maar nu naar Veenhuizen. Het duurde even voordat ik het hier leuk vond, maar gelukkig sta ik niet alleen en voelt het nu wel als thuis.

Hoe oud ben je eigenlijk?
Ik ben tien jaar oud. Dus eigenlijk nog niet zo heel oud hoor.

Zou je zeggen dat je een braaf paard bent?
Soms ben ik heel braaf, maar ik heb in Duitsland wel een aantal kunstjes bedacht. Soms kan ik opeens heel hard aan het halstertouw trekken, omdat ik gewoon geen zin heb om mee te gaan. In Duitsland werkte dat altijd, maar hier in Nederland werkt dat eigenlijk niet zo goed omdat ze me hier net te slim af zijn. Daar ben ik dus maar mee gestopt. In het begin durfde in niet in de trailer, omdat ik bang was dat ik weer ergens anders heen moest. Gelukkig kom ik altijd weer terug bij Verona. Dat is mijn vriendin. Ze staat op de foto hieronder en krijgt straks in mei een baby. Spannend hé? Ze vond me in het begin niet zo lief, maar we zijn nu vrienden. Als ze weggaat ben ik altijd helemaal van streek en draai ik heel veel rondjes in mijn stal. Maar ze komt gelukkig altijd weer terug. Verder ben ik heel lief hoor. Ik sta altijd gemakkelijk stil, luister en loop niet meer zoveel weg.

Hoe vind je het rijden? 
Met de wagen rijden vind ik nog heel moeilijk. Dat gaat nog niet zo goed. Vroeger deden we dit met zijn vieren of met zijn tweeën en nu moet ik alleen de wagen trekken. Dat snap ik nog niet zo goed en vind het heel moeilijk. Hieronder zie je een foto van de eerste keer alleen voor de wagen. Ik wilde echt niet vooruit komen en Jildou hielp zelfs met het duwen van de kar. Toch snapte ik er niets van. Nu gaat het gelukkig wel iets beter, maar ik weet nog steeds niet wat ik ervan vind.

Onder zadel rijden vind ik wel erg leuk. Vorige week deden we dat voor het eerst en dat gaat goed. Jildou en ik worden denk ik wel een goed team. We hebben beide een lange pauze gehad van het rijden en hebben nog wel veel training nodig. Jildou wiebelt ook nogal en is soms bang en dan word ik ook een beetje zenuwachtig, maar ik denk dat het goed komt.

Is er nog iets dat je graag wil vertellen?
♥ Jildou noemt me Gerrit, want dat vind ze leuker dan Garito. Eigenlijk wel gek, want ik heb een hele dure Spaanse naam gekregen en dan word ik in Nederland zomaar Gerrit genoemd. Maar goed, ik luister naar beide namen eigenlijk niet.
♥ Ik ben dol op appels en appelsnoepjes. Ook kan ik heel goed schooien en mijn neus in jaszakken steken om te kijken of je misschien nog ergens snoepjes hebt verstopt voor mij.
♥ Ik houd mijn stal erg netjes. Mijn mest verstop ik zelfs onder stro. Zo zie ik er niets van. Maar ik vind vies worden wel erg leuk hoor. Ik ga zelfs graag in de modder rollen. Nu heb ik een deken op dus word ik niet heel vies, maar anders moest ik bijna elke dag gewassen worden.

Dat was mijn voorstelrondje. Nu is het weer tijd om te eten, want dat doe ik graag. Tot de volgende keer!

In de zoete zevende hemel bij het Festival der Zoete Verleidingen in Sleen

Hoewel het al bijna een week geleden is dat ik bij het Festival der Zoete Verleidingen in Sleen was wil ik dit toch met jullie delen. Het was zo ontzettend leuk, ik geef jullie alvast een tip voor volgend jaar!

De bedenkster van dit festival is Marjolein Kleine die geïnspireerd werd door het boek “De geur van versgebakken taart”. Dit boek vertelt het verhaal over een dorpje in Amerika waar elk jaar een taartenfestijn wordt gegeven. Dat wilde zij ook en samen met Anneke Boekee werd in 2012 het Festival der Zoete Verleidingen geboren. Dit jaar was dus de vijfde keer en ik was er samen met mijn zusje Willeke bij. Het festival waar zoetkauwers en taartenbakkers hun hart kunnen ophalen en daar ben ik het 100% mee eens.

Het festival was te vinden op een weiland naast een boerderij en stond vol met zo’n 80 kleine tenten en caravans die al hun koopwaar prachtig hadden uitgestald, zoals taartjes, cupcakes, verschillende broden, chocolade, fudge, oma’s servies, schorten, jams, fruit, koffie- en theesoorten, kookboeken en je kon zelfs likeurtjes proeven. Echt veel zoete verleidingen dus.  Plus, het was lekker weer en dan ziet de wereld er sowieso al een stukje mooier uit.

Naast je buik rond eten met taart of brownies (hier zijn alleen maar goede calorieën) kon je je ook prima vermaken met verschillende activiteiten, zoals het modelleren van klei en er waren verschillende workshops. Toen ik en Willeke de kaartjes kochten waren er helaas geen plekken meer vrij in de Barista Workshop, maar je kon ook scones bakken of een raw chocolate workshop volgen. Als je dan nóg niet genoeg had van alle taartjes en de suikerrush dan kon je ook een bezoek brengen aan het baktheather waar bijvoorbeeld Rutger van den Broek (van Heel Holland Bakt) een bakdemonstratie gaf.

Eten was toch wel bezigheid nummer één en dat deden ik en Willeke dan ook graag. Zo probeerde we English Pie met een Thaise Curry en Spinazie Feta vulling. Genoten we van verschillende soorten fudge, kochten we een doosje brownies en dronken we verschillende soorten thee. En denk je nu dat je het allemaal aan je neus voorbij moet laten gaan omdat je een glutenallergie hebt? Niet getreurd, daar hebben ze ook zeker rekening mee gehouden! 

Blije koppies! Wij vonden het heel erg gezellig, leuk en vooral ook heel erg lekker. En het kaartje kostte maar €7,50 waarbij we ook een gratis kopje koffie of thee kregen. Dat zijn hele fijne prijzen. Nu hoor ik jullie al denken: ‘Waar ligt Sleen? Dan kan ik ook naar dit prachtige festival volgend jaar!’ Nou dit leuke en gezellige festival vindt plaats in de buurt van Emmen. Informatie over de editie 2017 vind je hier.

Ik zet het dus alvast met koeienletters in de agenda voor volgend jaar! Schrijf jij het er dan ook in?

Een brief aan mijn jongere zusjes

Een brief naar je jongere zelf schrijven is vaan een item op een bucket list. Iets wat je ooit gedaan moet hebben. Die brief staat dan vol met levenslessen die je hebt geleerd door de jaren heen en jij je jongere zelf graag had willen vertellen. Maar waarom schrijven we eigenlijk geen brieven naar onze jongere broertjes of zusjes? Hoewel ze misschien toch niet willen luisteren, zij zijn toch ook een beetje je jongere zelf? Die misschien er zelfs nog van kunnen leren. 

Dus daarom schreef ik een brief aan mijn jongere zusjes. Niet aan mijn jongere zelf, maar aan de twee dames die er ook nog echt iets aan kunnen hebben. Dus vandaag een brief; niet voor de vijftienjarige Jildou, maar voor de negentienjarige Willeke en Marije.

Lieve Willeke en Marije,

Vandaag schrijf ik een brief aan jullie. Een brief waarvan ik hoop dat je hem aandachtig leest en dan bedenkt: ‘Ja hoor Jildou, leuk hoor. Ik luister lekker toch niet naar  jou’. Zie, jullie zijn echt mijn jongere zelf. Koppig en niet willen luisteren naar de grote zus. Jullie weten het namelijk altijd veel beter. Geeft niets, maar ik wil jullie vandaag toch gewoon even wat vertellen. Ik ga jullie niet vertellen dat je geen fouten mag maken en altijd de goede beslissing moet maken. Wat een fles wijn op een lege maag doet en een toets maken zonder te leren zijn ervaringen die jullie zelf moeten ondervinden. De fouten die je maakt, maken jullie zoals jullie zijn en maakt ook wie je zal worden.

Maar wat ik jullie wel wil vertellen is dat jullie nooit meer mogen zeggen dat jullie iets niet kunnen. Jullie kunnen het namelijk WEL! Ik geloof in jullie, geloof dan alsjeblieft ook in jezelf. Wees niet bang om fouten te maken, daar kun je namelijk alleen maar van leren. Zelfs als je je drie keer tegen dezelfde steen stoot. Dan zul je dat hopelijk een vierde keer niet meer doen. Wij gaan je nog steeds lief vinden hoor. 

Ook wil ik jullie graag op het hart drukken dat niet iedereen perfect is. Die collega die nooit luistert of je klasgenootje die iets verkeerds zegt; laat hen in hun waarde, want zij proberen er ook het beste van te maken. Je kunt gewoon niet vrienden zijn met iedereen. Het hoeft niet en het kan niet. Vertrouw daarom altijd op je gevoel. Voelt het voor jou niet oké, doe het dan niet. Het is jouw leven en als iemand anders je wil gaan vertellen hoe jij moet leven stuur ze dan alsjeblieft heel snel weg. 

Vertel alsjeblieft ook altijd wat je dwars zit. Je gevoelens wegstoppen en het niemand vertellen helpt niets. De bom barst uiteindelijk toch wel en dan ben je nog verder van huis. Je kunt altijd komen hoor. Ik zal altijd naar je luisteren en je grote zussenadvies geven. Die preek waar jullie altijd zo van houden, die zal ik met liefde geven. 

Wees lief tegen andere mensen en behandel ze zoals jij ook graag behandelt wil worden. Zelfs als zij jou slecht behandelen, jouw tijd komt nog wel. Wees maar niet bang. Dat is karma.

Als laatste wil ik nog vertellen: die telefoon mag heus wel iets minder belangrijk zijn. Net als al die series die jullie kijken. Wees dan alsjeblieft niet boos als ik dan een keer met jullie wil praten. Die spelletjes en series lopen echt niet weg. En als allerlaatste. Ga alsjeblieft eens vaker eten koken ♥

Dikke kus jullie grote zus

Waarom ik Sinterklaas leuker vind dan Kerst

Sinds zaterdag is hij al in het land. Met zijn zwarte pieten, cadeautjes en pepernoten (YES) heeft hij weer een heleboel mensen blij gemaakt en ook ik hoor daarbij. Sinterklaas is mijn favoriete ‘feestdag’ en ik ben blij dat het bijna vijf december is.

Ja, Sinterklaas vind ik eigenlijk leuker dan Kerst. Iets dat ik waarschijnlijk heb meegekregen vanuit huis. Daar waar sommige families helemaal uitpakken met cadeautjes onder de kerstboom en familiediners van twintig personen, doen we daar eigenlijk helemaal niet aan. Wij vieren uitgebreid Sinterklaas met een lekker etentje, cadeautjes, gedichten en surprises. We halen alles uit de kast voor dat avondje. Ik word daar altijd zo gelukkig van, zelfs gelukkiger dan Kerst.

Misschien komt het omdat Sinterklaas mijn allereerste grote mensen geheim was. Waar sommige kinderen boos worden op papa en mama, omdat ze opeens vertellen dat Sinterklaas niet bestaat, vertelde mijn ouders me een geheim. Ik heb nog twee jongere zusjes en die geloofde nog wel in Sinterklaas, dus ik mocht niets vertellen. Dat vond ik zo spannend. Dit heeft een hele grote indruk op mij gemaakt als klein meisje. Misschien komt daar mijn liefde voor de Sint vandaan. Of ben ik gewoon heel erg dol op cadeautjes?

Ik doe echt mijn best om een zo leuk mogelijk cadeautje te kopen en er een mooi gedicht bij te maken. Iets wat ik op school ook heel graag deed en altijd teleurgesteld was als anderen dat niet deden. Op de basisschool vierden we altijd Sinterklaas door lootjes te trekken. Ik weet nog dat ik zo teleurgesteld was alleen een fotolijstje te ontvangen zonder gedicht en zonder surprise, terwijl ik zoveel moeite had gedaan om een leuk cadeautje, gedicht en surprise te maken voor een ander. Een fotolijstje stond ook niet eens op mijn verlanglijstje. Dat was wel even een donkere wolk boven de liefde voor Sinterklaas, maar gelukkig was het maar op de basisschool.

Nu een aantal jaren ben ik nog steeds heel groot fan. Hoewel de gedichten vaak op het laatste moment geschreven worden en het altijd een zoektocht is om de juiste cadeautjes te vinden kan er geen feestdag tegenop. Ik kan dus niet wachten wanneer ik de stad in kan voor mijn cadeau. Daarna kruip ik in de pen voor een passend gedicht.

Geef jij de voorkeur aan Kerst of toch ook Sinterklaas?